ഭാഗം 1
അധ്യായം 1: ശിലായുഗത്തിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് (Moving Forward from the Stone Age)
ആയുധങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച വസ്തുക്കളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യചരിത്രത്തിൻ്റെ ആദ്യ ഘട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ഈ അധ്യായം വിശദമാക്കുന്നത്.
1. ശിലായുഗവും അതിൻ്റെ വിഭജനങ്ങളും
മനുഷ്യർ കല്ലുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉപകരണങ്ങളും ആയുധങ്ങളും നിർമ്മിച്ച ഘട്ടമാണ്
ശിലായുഗം. കല്ലുപകരണങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച രീതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ
ശിലായുഗത്തെ മൂന്നായി തിരിക്കുന്നു: പാലിയോലിത്തിക് (പഴയ ശിലായുഗം),
മെസോലിത്തിക് (മധ്യ ശിലായുഗം), നിയോലിത്തിക് (പുതിയ ശിലായുഗം).
2. പാലിയോലിത്തിക് യുഗം (പഴയ ശിലായുഗം)
പരുക്കൻ (മിനുസപ്പെടുത്താത്ത) കല്ലുപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ്
പാലിയോലിത്തിക് യുഗത്തിൻ്റെ മുഖമുദ്ര. ഈ വാക്ക് 'പാലിയോസ്' (പഴയത്),
'ലിത്തോസ്' (കല്ല്) എന്നീ ഗ്രീക്ക് പദങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്.
ഉപകരണ നിർമ്മാണം മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ വികസിച്ചു: യൂട്ടിലൈസേഷൻ (ലഭ്യമായ
കല്ലുകൾ രൂപമാറ്റം വരുത്താതെ ഉപയോഗിക്കുക), ഫാഷനിംഗ് (ആവശ്യത്തിനനുസരിച്ച്
രൂപം മാറ്റുക), സ്റ്റാൻഡേർഡൈസേഷൻ (ഓരോ ആവശ്യത്തിനും പ്രത്യേകം ഉപകരണങ്ങൾ).
ഉരുളൻ കല്ലുപകരണങ്ങൾ, ദ്വിമുഖ പ്രധാന ഉപകരണങ്ങൾ, ഫ്ളേക് ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവ
ഉപയോഗിച്ചു. പാലിയോലിത്തിക് യുഗത്തിൻ്റെ അവസാനത്തോടുകൂടി,
കല്ലുപകരണങ്ങൾക്ക് പുറമെ എല്ലുകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഉപകരണങ്ങളും മനുഷ്യൻ
ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ മനുഷ്യജീവിതത്തിൻ്റെ സവിശേഷതകൾ ഇവയാണ്:
- താമസം: ഗുഹകളിലും തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളിലും താമസിച്ചു.
- ഉപജീവനം: വേട്ടയാടലും ശേഖരിക്കലും ആയിരുന്നു ഉപജീവനമാർഗ്ഗം.
- സമൂഹം: നൂറിൽ താഴെ അംഗങ്ങളുള്ള, രക്തബന്ധത്താൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ബാൻഡുകൾ ആയിരുന്നു സമൂഹത്തിലെ അടിസ്ഥാന ഘടകം.
- തൊഴിൽ: പുരുഷന്മാർ വേട്ടയാടലിലും സ്ത്രീകൾ ശേഖരണത്തിലും ഏർപ്പെട്ടു.
- ജീവിതരീതി: നാടോടി ജീവിതം നിലനിന്നു, ഭക്ഷണം സംഭരിച്ചില്ല.
- കലയും ആശയവിനിമയവും: പാലിയോലിത്തിക് കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ അവസാനത്തിൽ കലാസൃഷ്ടികളും, ആശയവിനിമയങ്ങളും, ശിൽപങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന്, കസ്സക് ഗുഹയിലെ മൃഗത്തിൻ്റെ/സ്ത്രീയുടെ ചിത്രീകരണം, ലാസ്കോയിലെ ഐവറി ശിൽപം) ഉപയോഗിച്ചു. ഗുഹാചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ, സസ്യങ്ങൾ, മരത്തോൽ, പഴങ്ങൾ എന്നിവ അരച്ച് ചുവന്ന കല്ലുപൊടിയുമായി കലർത്തിയ നിറങ്ങളാണ് ഉപയോഗിച്ചത്.
3. മെസോലിത്തിക് യുഗം (മധ്യ ശിലായുഗം)
പാലിയോലിത്തിക് യുഗത്തിൽ നിന്ന് നിയോലിത്തിക് യുഗത്തിലേക്കുള്ള ഒരു സംക്രമണ
ഘട്ടമായിരുന്നു ഇത്. മൈക്രോലിത്തുകൾ (വളരെ ചെറിയ ഉപകരണങ്ങൾ) ഉപയോഗിച്ചു
എന്നതാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രധാന പ്രത്യേകത. മനുഷ്യൻ്റെ ആശയവിനിമയ വികസനം ഇന്ത്യയിൽ
പ്രധാനമായും ഈ യുഗത്തിലാണ് കാണുന്നത്. മധ്യപ്രദേശിലെ ഭീംബേട്ക, ലഖജോർ,
കതോതിയ എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഗുഹാചിത്രങ്ങളിലെ കലാസൃഷ്ടികൾ ഇതിന് തെളിവാണ്.
മൃഗങ്ങളെ ഇണക്കി വളർത്തുന്നതിൻ്റെ സൂചനകൾ, വിനോദങ്ങൾ,
ലിംഗാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള തൊഴിൽ വിഭജനം എന്നിവ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ സവിശേഷതകളാണ്.
ഇന്ത്യയിലെ ഒരു മെസോലിത്തിക് സൈറ്റായ സരായി നഹർ റായിയിൽ മൈക്രോലിത്തുകൾ,
സംഭരിച്ച വിത്തുകൾ, വസ്ത്രമായി ഉപയോഗിച്ച മൃഗത്തോൽ എന്നിവയുടെ തെളിവുകൾ
ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
4. നിയോലിത്തിക് യുഗം (പുതിയ ശിലായുഗം)
മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്ന കാലഘട്ടമാണിത്. ഗോർഡൻ ചൈൽഡ് തൻ്റെ മാൻ മേക്ക്സ് ഹിംസെൽഫ്
എന്ന പുസ്തകത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ച പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ, കൃഷിയുടെ തുടക്കവും
മൃഗങ്ങളെ ഇണക്കി വളർത്തലും ഉൾപ്പെടെയുള്ള പുതിയ ജീവിതരീതികളാണ്. ജനസംഖ്യാ
വർദ്ധനവ്, വാസസ്ഥലങ്ങളുടെ വർദ്ധനവ്, ഭക്ഷണ ദൗർലഭ്യം, സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ
മാറ്റം എന്നിവയാണ് കൃഷിക്ക് കാരണമായ ഘടകങ്ങൾ. 'ഫെർട്ടൈൽ ക്രസൻ്റ്' (Fertile
Crescent) പ്രദേശത്താണ് കൃഷി ആരംഭിച്ചതായി കരുതുന്നത്.
ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ഉപകരണങ്ങൾ സാധാരണയായി മിനുസപ്പെടുത്തിയ ഉപകരണങ്ങൾ ആയിരുന്നു. ഇവ നിലം ഉഴുവാനും മരം മുറിക്കാനും ഉപയോഗിച്ചു. ഇത് സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലങ്ങളുടെയും കാർഷിക ഗ്രാമങ്ങളുടെയും സ്ഥാപനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. മൺപാത്രങ്ങളുടെ ആവിർഭാവവും ഇഷ്ടികകളുടെ ഉപയോഗവും ധാന്യങ്ങൾ സംഭരിക്കുന്നത് സാധ്യമാക്കി. കാർഷിക മിച്ചോത്പാദനം മൺപാത്ര നിർമ്മാണം, നെയ്ത്ത് തുടങ്ങിയ മറ്റ് തൊഴിലുകളിൽ വൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടുന്നതിന് കാരണമായി. ജാർമോ (ഇറാഖ്), മെഹ്ർഗഡ് (ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡം), ജെറീക്കോ, അലി കോഷ് എന്നിവ നിയോലിത്തിക് സൈറ്റുകളാണ്.
5. ലോഹയുഗം (Metal Age)
മനുഷ്യർ ലോഹങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ലോഹയുഗം ആരംഭിച്ചു.
- ചെമ്പ് യുഗവും ചാൽക്കോലിത്തിക് യുഗവും: അസംസ്കൃത ചെമ്പ് ആയുധങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളുമാക്കി മാറ്റാനുള്ള വിദ്യ മനുഷ്യർ പഠിച്ചു. കല്ലുപകരണങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ചെമ്പുപകരണങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ഈടുനിൽക്കുന്നതിനും, ആവശ്യമുള്ള രൂപത്തിൽ മാറ്റിയെടുക്കുന്നതിനും സാധിച്ചു. ചെമ്പ് ഉപകരണങ്ങൾ കല്ലുപകരണങ്ങളോടൊപ്പം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തെ ചാൽക്കോലിത്തിക് യുഗം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
- വെങ്കലയുഗം (Bronze Age): ചെമ്പും ടിന്നും ചേർന്ന സങ്കരലോഹമാണ് വെങ്കലം, ഇത് ചെമ്പിനേക്കാൾ ശക്തിയുള്ളതാണ്. ഈ യുഗം നഗരജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിന് കാരണമായി. ഉയർന്ന ജനസാന്ദ്രത, കൃഷിയുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾ (കരകൗശലം, വ്യാപാരം), വീതിയേറിയ തെരുവുകൾ, പൊതു കെട്ടിടങ്ങൾ എന്നിവ നഗരജീവിതത്തിൻ്റെ സവിശേഷതകളാണ്. ഹാരപ്പ, മൊഹൻജൊദാരോ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ട ഇന്ത്യയിലെ ഹാരപ്പൻ നാഗരികത വെങ്കലയുഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇത് ഇന്ത്യൻ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ നഗരവൽക്കരണത്തിന് തെളിവാണ്.
6. വേദകാലഘട്ടം (1500 BCE - 600 BCE)
ഹാരപ്പൻ നാഗരികതയുടെ തകർച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ആര്യൻമാർ സപ്ത സിന്ധു മേഖലയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഈ കാലഘട്ടത്തെ വേദങ്ങളിൽ (വിദ്
എന്നാൽ അറിവ്) നിന്നും ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ, ആരണ്യകങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ തുടങ്ങിയ
മറ്റ് സാഹിത്യങ്ങളിൽ നിന്നും അറിയപ്പെടുന്നതിനാൽ വേദകാലഘട്ടം എന്ന്
വിളിക്കുന്നു.
| സവിശേഷത | ആദ്യകാല വേദകാലഘട്ടം (ഋഗ്വേദം) | പിൽക്കാല വേദകാലഘട്ടം (യജുർ, സാമ, അഥർവ വേദങ്ങൾ) |
|---|---|---|
| പ്രദേശം | സപ്ത സിന്ധു പ്രദേശം | ഗംഗാ സമതലം വരെ വ്യാപിച്ചു |
| സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ/ജീവിതം | കന്നുകാലി വളർത്തൽ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ, അർദ്ധ നാടോടികൾ | കൃഷിക്ക് പ്രാധാന്യം, സ്ഥിരവാസം |
| ഉപകരണങ്ങൾ | (ചെമ്പ്/ആദ്യകാല വെങ്കലം ഉപയോഗിച്ചു) | ഇരുമ്പിൻ്റെ ഉപയോഗം |
| സമൂഹം | നിരവധി ഗോത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ട സമൂഹം; സ്ത്രീകൾക്ക് താരതമ്യേന ഉയർന്ന പദവി | സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹിക പദവി കുറഞ്ഞു; വർണ്ണവ്യവസ്ഥ കൂടുതൽ ശക്തമായി |
| ആചാരങ്ങൾ | ലളിതം, കുടുംബനാഥൻ ചെയ്തിരുന്നത്; പ്രകൃതിശക്തികളെ ആരാധിച്ചു | സങ്കീർണ്ണവും ചെലവേറിയതുമായ ആചാരങ്ങൾ; പുതിയ ദേവതകളെ ആരാധിച്ചു |
സമൂഹത്തെ നാല് വിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കുന്നതായിരുന്നു വർണ്ണവ്യവസ്ഥ: ബ്രാഹ്മണർ (പുരോഹിത കർമ്മങ്ങൾ), ക്ഷത്രിയർ (ഭരിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ), വൈശ്യർ (കൃഷിയിലും വ്യാപാരത്തിലും ഏർപ്പെട്ടവർ), ശൂദ്രർ (മറ്റ് മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളെയും സേവിച്ചവർ).
അധ്യായം 2: ആശയങ്ങളും ആദ്യകാല രാഷ്ട്രങ്ങളും (Ideas and Early States)
ബിസി ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ലോക ചരിത്രത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാലഘട്ടമായ, ബൗദ്ധികവും രാഷ്ട്രീയപരവുമായ പരിവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ഈ അധ്യായം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്.
1. ഗംഗാ സമതലത്തിലെ ആശയപരമായ വിപ്ലവം
പുതിയ ആശയങ്ങൾ പ്രധാനമായും ഉയർന്നുവന്നത് ഗംഗാ സമതലത്തിലാണ്. ഇത് ഭൗതിക
സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇരുമ്പ് ഉപകരണങ്ങളുടെ വ്യാപകമായ
ഉപയോഗം, വർദ്ധിച്ച കാർഷിക ഉൽപാദനം, വ്യാപാരത്തിൻ്റെയും നഗരങ്ങളുടെയും
വളർച്ച എന്നിവ ഈ മാറ്റങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. കന്നുകാലികളെ
ബലിയർപ്പിക്കുന്നതിനും ആചാരങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകിയ വൈദിക രീതികൾ
കൃഷിയെയും കന്നുകാലികളെയും ആശ്രയിച്ചുള്ള പുതിയ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക
വ്യവസ്ഥയുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടില്ല. വ്യാപാരം വഴി മെച്ചപ്പെട്ട ഭൗതിക
പുരോഗതി നേടിയ വൈശ്യരും, സമ്പന്നരായ ഗഹപതികളും (വ്യാപാരികൾ/ഭൂവുടമകൾ)
ഉയർന്ന സാമൂഹിക പദവി ആഗ്രഹിച്ചു. ഇത് ജൈനമതം, ബുദ്ധമതം തുടങ്ങിയ പുതിയ
ആശയങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുന്നതിന് സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലമൊരുക്കി, ഇവർക്ക്
വൈശ്യരുടെയും ഗഹപതികളുടെയും പിന്തുണ ലഭിച്ചു.
2. ജൈനമതം
'തപസ്സിലൂടെ ജ്ഞാനം നേടിയവൻ' എന്നർത്ഥം വരുന്ന 24 തീർത്ഥങ്കരന്മാരുമായി
ജൈനമതം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 24-ാമത്തെയും അവസാനത്തെയും തീർത്ഥങ്കരനായ
വർദ്ധമാന മഹാവീരൻ ബിഹാറിലെ കുന്നഗ്രാമയിൽ ജനിച്ചു, പാവയിൽ (പട്നക്ക്
അടുത്ത്) വെച്ച് നിർവാണം (മോക്ഷം) പ്രാപിച്ചു.
- സിദ്ധാന്തങ്ങൾ: വേദങ്ങളുടെ ആധികാരികത നിഷേധിച്ചു. അഹിംസ (ഒരു ജീവജാലകത്തെയും ഉപദ്രവിക്കാതിരിക്കുക), ജനനവും പുനർജന്മവും കർമ്മത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് എന്നീ തത്വങ്ങൾ പ്രധാനമായിരുന്നു.
- മോക്ഷം: മോക്ഷം നേടുന്നതിനായി മഹാവീരൻ ത്രിരത്നങ്ങൾ (ശരിയായ വിശ്വാസം, ശരിയായ അറിവ്, ശരിയായ പ്രവർത്തനം) നിർദ്ദേശിച്ചു.
- ഭാഷയും വിഭാഗങ്ങളും: ആശയങ്ങൾ പ്രാകൃത ഭാഷകളിൽ പ്രചരിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് ഇത് ശ്വേതാംബരന്മാർ, ദിഗംബരന്മാർ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളായി പിരിഞ്ഞു.
- കേരള ബന്ധം: വയനാട് കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ജൈന കേന്ദ്രമായിരുന്നു.
3. ബുദ്ധമതം
ബുദ്ധമതത്തിൻ്റെ സ്ഥാപകനായ ഗൗതമ ബുദ്ധൻ (സിദ്ധാർത്ഥൻ) ബോധ് ഗയയിൽ വെച്ച്
ബോധോദയം നേടി, തൻ്റെ ആദ്യ പ്രഭാഷണം സാരാനാഥിൽ വെച്ച് നടത്തി. ബുദ്ധൻ്റെ
ഉപദേശങ്ങൾ ലളിതമായിരുന്നു, അദ്ദേഹം ജാതിവ്യവസ്ഥയെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
സാധാരണക്കാരുടെ ഭാഷയായ പാലിയിൽ അദ്ദേഹം തൻ്റെ ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു.
- പ്രധാന തത്വങ്ങൾ (നാല് ആര്യസത്യങ്ങൾ): ജീവിതം ദുഃഖം നിറഞ്ഞതാണ്; ദുഃഖത്തിന് കാരണം ആഗ്രഹമാണ്; ആഗ്രഹം നശിപ്പിച്ചാൽ ദുഃഖം ഇല്ലാതാകും; ഇത് നേടാൻ അഷ്ടാംഗമാർഗ്ഗം (എട്ട് മടങ്ങ് പാത) പിന്തുടരണം.
- മധ്യമാർഗ്ഗം: തീവ്രമായ സന്യാസ ജീവിതത്തെയും ആഡംബര ജീവിതത്തെയും ബുദ്ധൻ നിരാകരിച്ചു. രണ്ടിനും ഇടയിലുള്ള മധ്യമാർഗ്ഗമാണ് അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചത്.
- സ്ഥാപനങ്ങൾ: ബുദ്ധൻ്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങളോ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ച വസ്തുക്കളോ അടക്കം ചെയ്ത അർദ്ധവൃത്താകൃതിയിലുള്ള കെട്ടിടങ്ങളായ സ്തൂപങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, സാഞ്ചി, സാരാനാഥ്) സ്ഥാപിച്ചു. ബുദ്ധമതം പ്രചരിപ്പിക്കാനായി സംഘങ്ങൾ (സന്യാസി മഠങ്ങൾ) രൂപീകരിച്ചു. ജാതി, ലിംഗഭേദം എന്നിവ പരിഗണിക്കാതെ എല്ലാവരെയും സംഘത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു (ഭിക്ഷുക്കൾ പുരുഷന്മാർ, ഭിക്ഷുണികൾ സ്ത്രീകൾ).
- സ്വാധീനം: ബുദ്ധമതം ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിന് നിരവധി സംഭാവനകൾ നൽകി. സംഘത്തിൻ്റെ പ്രവർത്തനം ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾ വളർത്താൻ സഹായിച്ചു. ഇത് വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുകയും പുരാതന ഇന്ത്യയ്ക്ക് ആഗോള അംഗീകാരം നേടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു (ഉദാഹരണത്തിന്, ശ്രീലങ്ക, ചൈന, ജപ്പാൻ).
4. ഭൗതികവാദം (Materialism)
ബിസി ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉയർന്നുവന്ന മറ്റൊരു ചിന്താധാരയായിരുന്നു ഇത്. അജിത
കേസകമ്പലിൻ ആണ് ഇതിൻ്റെ പ്രയോക്താവ്. ഭൗതികവാദികൾ എല്ലാ മതപരമായ ആചാരങ്ങളും
അർത്ഥരഹിതമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. ഇഹലോകമോ പരലോകമോ ഇല്ലെന്നും, മരിക്കുമ്പോൾ
ഭൗതിക ശരീരം ഭൂമിയിൽ ലയിച്ചു ചേരുന്നു എന്നും അവർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
5. രാഷ്ട്ര രൂപീകരണം
- ജനപദങ്ങൾ: ജന എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ കൃഷിഭൂമിയിൽ സ്ഥിരമായി താമസമുറപ്പിച്ചതിൽ നിന്നാണ് ജനപദങ്ങൾ ഉണ്ടായത്. സ്ഥിരമായി താമസിക്കുന്ന ഇടം എന്നാണ് ജനപദം എന്നതിനർത്ഥം.
- മഹാജനപദങ്ങൾ: കാർഷിക മിച്ചോത്പാദനം വ്യാപാരത്തിനും നഗരങ്ങളുടെ വികസനത്തിനും നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തേണ്ടതിൻ്റെ ആവശ്യകതയിലേക്കും നയിച്ചു. ഇത് സംസ്ഥാന രൂപീകരണത്തിന് കാരണമായി. ബുദ്ധമത ഗ്രന്ഥമായ അംഗുത്തരനികായ ഇത്തരത്തിലുള്ള 16 രാഷ്ട്രീയ സ്ഥാപനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു. ഇവ മഹാജനപദങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെട്ടു. ചരിത്രകാരന്മാർ ഇതിനെ 'രണ്ടാം നഗരവൽക്കരണം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
- ഭരണസംവിധാനം: രാജവാഴ്ചയും സ്ഥിരം സൈന്യവും വികസിച്ചു. ബലി, ഭാഗ (ധാന്യങ്ങളും കന്നുകാലികളും) എന്നിവ നികുതികളായിരുന്നു.
6. മഗധയുടെയും മൗര്യ രാജ്യത്തിൻ്റെയും വളർച്ച
- മഗധ: മഹാജനപദങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആധിപത്യത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ മഗധ വിജയിച്ചു. ഇതിൻ്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണം ഭൗമ സവിശേഷതകളായിരുന്നു: ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ഭൂമി, ആയുധങ്ങൾക്കും ഉപകരണങ്ങൾക്കും ആവശ്യമായ ഇരുമ്പിൻ്റെ വലിയ ശേഖരം, യുദ്ധത്തിനായി ധാരാളമായി ലഭ്യമായ ആനകൾ, ഗംഗാ നദി വഴിയും അതിൻ്റെ പോഷകനദികൾ വഴിയുമുള്ള എളുപ്പത്തിലുള്ള ഗതാഗതം എന്നിവയായിരുന്നു. ഹര്യങ്ക, ശിശുനാഗ, നന്ദ രാജവംശങ്ങൾ മഗധ ഭരിച്ചു.
- മൗര്യ രാജ്യം: ബിസി 321-ൽ ചന്ദ്രഗുപ്ത മൗര്യൻ സ്ഥാപിച്ചു. കൗടില്യൻ്റെ അർത്ഥശാസ്ത്രം (ഏഴ് രാജ്യ ഘടകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സപ്താംഗ സിദ്ധാന്തം പരാമർശിക്കുന്നു), അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ ലിഖിതങ്ങൾ എന്നിവയാണ് പ്രധാന വിവര സ്രോതസ്സുകൾ. തലസ്ഥാനം പാടലിപുത്രം (ഇന്നത്തെ പട്ന) ആയിരുന്നു.
- അശോക ചക്രവർത്തി: കലിംഗ കീഴടക്കിയ ശേഷം യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഭരണപരമായ സൗകര്യത്തിനായി അദ്ദേഹം രാജ്യത്തെ ഗവർണർമാരുടെ കീഴിലുള്ള പ്രവിശ്യകളായി വിഭജിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ലിഖിതങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, റുമിൻഡൈ) ബ്രാഹ്മി, ഖരോഷ്ടി, അരാമിക് ലിപികളിലാണ് എഴുതിയിട്ടുള്ളത്.
- അശോക ധർമ്മം (ധമ്മം): സമാധാനത്തിനും സഹവർത്തിത്വത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ആശയങ്ങൾ. സഹിഷ്ണുത, മുതിർന്നവരോടുള്ള ബഹുമാനം, രോഗികളോടും അടിമകളോടുമുള്ള ദയ എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി.
7. വ്യാപാരവും ഗ്രീസും
ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ വ്യാപാരം തഴച്ചുവളർന്നു, ഇതിന് തെളിവാണ് പഞ്ച് മാർക്ക്
ചെയ്ത നാണയങ്ങൾ. വ്യാപാരികൾ സെട്ടിസ്, സത്ഥവാഹകർ എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെട്ടു.
ഗ്രീസിൽ, സുരക്ഷയ്ക്കും ഭരണത്തിനും വേണ്ടി ഗ്രാമങ്ങൾ ഒരുമിച്ച്
നഗര-രാഷ്ട്രങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു. ഒരു നഗരവും അതിനുചുറ്റുമുള്ള കാർഷിക
ഗ്രാമങ്ങളും ചേർന്നതായിരുന്നു ഒരു നഗര-രാഷ്ട്രം. അടിമകൾ, സ്ത്രീകൾ,
കരകൗശലത്തൊഴിലാളികൾ, വിദേശികൾ എന്നിവരൊഴികെയുള്ള 30 വയസ്സിന് മുകളിലുള്ള
പുരുഷന്മാർക്ക് മാത്രമേ പൗരത്വം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും, ഏഥൻസ് 2500
വർഷം മുമ്പ് ആധുനിക ജനാധിപത്യത്തിന് സമാനമായ ഒരു ഭരണസംവിധാനം
വികസിപ്പിച്ചു. ഏഥൻസ് ഒരു സമ്പന്ന വ്യാപാര കേന്ദ്രമായിരുന്നു, ഇത്
സോഫിസ്റ്റുകൾ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ചിന്തകരെ ആകർഷിച്ചു (ഉദാഹരണത്തിന്,
ഹെറോഡോട്ടസ്).
അധ്യായം 3: ഭൂമി ദാനങ്ങളും ഇന്ത്യൻ സമൂഹവും (Land Grants and the Indian Society)
ഇന്ത്യയിലെ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലെ ഭൂമി ദാന സമ്പ്രദായത്തെക്കുറിച്ചും അതിൻ്റെ അനന്തരഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിശദീകരണമാണ് ഈ അധ്യായം.
1. ഭൂമി ദാനങ്ങളും ഫ്യൂഡലിസവും
പ്രത്യേക അവകാശങ്ങളോടുകൂടി ഭൂമി കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്ന രീതിയായിരുന്നു ഭൂമി
ദാനം. ഇത് പലപ്പോഴും ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകിയിരുന്നു. ബുദ്ധമത ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഇത്
പരാമർശിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മൗര്യൻ കാലഘട്ടത്തിനു ശേഷമാണ് ഇത്
വ്യാപകമായത്. ശതവാഹനന്മാരാണ് ഈ സമ്പ്രദായം ആദ്യം ആരംഭിച്ചത്, ഗുപ്തന്മാരുടെ
ഭരണകാലത്ത് (നാലാം-ആറാം നൂറ്റാണ്ട് സി.ഇ.) ഇത് ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചു.
- ഗുപ്ത കാലഘട്ടത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ: ഗുപ്തന്മാരുടെ കീഴിൽ, ഭൂമിയുടെ വിഭവങ്ങളോടൊപ്പം അവിടെ താമസിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ മേലുള്ള അവകാശങ്ങളും കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ദാനം ചെയ്ത ഭൂമിയുടെ മേലുള്ള രാജാവിൻ്റെ അധികാരം ക്രമേണ കുറയുകയും, നികുതി പിരിക്കാനും നീതി നടപ്പാക്കാനുമുള്ള അവകാശം സ്വീകർത്താക്കൾക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്തു. സേവനങ്ങൾക്ക് പണത്തിന് പകരമായി ഭൂമി ദാനമായി നൽകാനും തുടങ്ങി.
- ഇന്ത്യൻ ഫ്യൂഡലിസം: ഈ വ്യാപകമായ സമ്പ്രദായം സമൂഹത്തിൽ ശക്തമായ ഒരു ജന്മിവർഗ്ഗത്തിന് രൂപം നൽകി. കർഷകരും, കാർഷിക തൊഴിലാളികളും, അടിമകളും ഭൂമിയിൽ ബന്ധിതരായ, അവകാശങ്ങളില്ലാത്ത ആശ്രിതരായി മാറി. അവർക്ക് നികുതി നൽകേണ്ടിയും ഉപരിവർഗ്ഗത്തിന് സൗജന്യ സേവനം നൽകേണ്ടിയും വന്നു. ഈ വ്യവസ്ഥയാണ് 'ഇന്ത്യൻ ഫ്യൂഡലിസം' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്.
2. സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും നഗരങ്ങളുടെ തകർച്ചയും (ഗുപ്ത കാലഘട്ടം)
- കൃഷി: കാർഷിക മേഖലയിൽ ശ്രദ്ധേയമായ പുരോഗതിയുണ്ടായി. കാർഷിക സാങ്കേതികവിദ്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ബ്രാഹ്മണരുടെ അറിവ് ഉപയോഗിച്ചത്, കനാലുകൾ, അണക്കെട്ടുകൾ (സ്കന്ദഗുപ്തൻ സുദർശന തടാകം പുനർനിർമ്മിച്ചു), ജലസംഭരണികൾ, ജലം ഉയർത്താൻ കറങ്ങുന്ന ചക്രത്തിൽ കലങ്ങൾ ഘടിപ്പിച്ച ഉപകരണമായ ഘടീയന്ത്രം (അരഘട്ട) എന്നിവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജലസേചന സൗകര്യങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചത് എന്നിവ പുരോഗതിക്ക് കാരണമായി.
- കരകൗശലവും വ്യാപാരവും: കൃഷിയുടെ വികാസം കാർഷികേതര പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഊർജ്ജം നൽകി. ലോഹപ്പണി, ആഭരണ നിർമ്മാണം, ചില്ലുപകരണങ്ങൾ, തുണിത്തരങ്ങൾ (മസ്ലിൻ, കാലിക്കോ, ലിനൻ) എന്നിവ കരകൗശലങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. കരകൗശല വിദഗ്ധരും വ്യാപാരികളും 'ഗിൽഡുകൾ' അഥവാ 'ശ്രേണികൾ' എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന സംഘടനകൾ രൂപീകരിച്ചു. ഇവ ഉൽപ്പാദനവും വിപണനവും നിയന്ത്രിച്ചു. ഗുപ്തന്മാർക്ക് പടിഞ്ഞാറൻ/മധ്യേഷ്യ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ, റോം എന്നിവയുമായി ബാഹ്യ വ്യാപാര ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കനൗജ്, ഉജ്ജയിനി, മഥുര എന്നിവ പ്രധാന വ്യാപാര കേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു. വ്യാപാരികൾ 'നാഗരശ്രേഷ്ഠിൻ', 'സാർത്ഥവാഹ' എന്നീ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
- നഗരങ്ങളുടെ തകർച്ച: റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ തകർച്ചയ്ക്ക് (ആറാം നൂറ്റാണ്ട് സി.ഇ.) ശേഷവും പാശ്ചാത്യർ ചൈനക്കാരിൽ നിന്ന് പട്ട് നിർമ്മാണ വിദ്യ പഠിച്ചതിനാലും വിദേശ വ്യാപാരം കുറഞ്ഞു. ഈ തകർച്ച ആഭ്യന്തര വ്യാപാരത്തെയും കരകൗശലത്തെയും ബാധിക്കുകയും, ഇത് പ്രധാന നഗരങ്ങളുടെ ക്ഷയത്തിന് (ഗ്രാമീണവൽക്കരണത്തിന്) കാരണമാവുകയും ചെയ്തു.
3. സമൂഹവും സംസ്കാരവും (ഗുപ്ത കാലഘട്ടം)
- സാമൂഹിക ഘടന: പുതിയ തൊഴിൽ വിഭാഗങ്ങളുടെ ആവിർഭാവം സമൂഹത്തിൽ സങ്കീർണ്ണതയുണ്ടാക്കുകയും, നിരവധി 'ജാതികൾ' അഥവാ 'ഉപജാതികൾ' രൂപം കൊള്ളുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ എന്നിവർ തങ്ങളുടെ പദവി നിലനിർത്തി. ശൂദ്രരെ കർഷകരായി (ഹ്യൂയാൻ സാങ്) വിശേഷിപ്പിച്ചു. അന്ത്യജർ (വർണ്ണവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പുറത്തുള്ളവർ) അയിത്തക്കാർ ആയിരുന്നു. ചണ്ഡാലർ (ശ്മശാനം സൂക്ഷിപ്പുകാർ) തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കാൻ മരം കൊണ്ടുള്ള പലകയിൽ അടിക്കണമായിരുന്നു.
- സ്ത്രീകൾ: പൊതുവെ സമൂഹത്തിൽ താഴ്ന്ന പദവിയായിരുന്നു സ്ത്രീകൾക്ക്. അവർ പുരുഷന്മാർക്ക് വിധേയരായിരിക്കണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, അവർക്ക് ഭൂമി ദാനമായി ലഭിച്ചിരുന്നതിന് തെളിവുകളില്ല. അനുലോമ (ഉയർന്ന ജാതിയിലുള്ള വരൻ, താഴ്ന്ന ജാതിയിലുള്ള വധു), പ്രതിലോമ (ഉയർന്ന ജാതിയിലുള്ള വധു, താഴ്ന്ന ജാതിയിലുള്ള വരൻ) എന്നിവയായിരുന്നു ജാതികൾ തമ്മിലുള്ള വിവാഹങ്ങൾ.
- ഭരണസംവിധാനം: രാജാവിന് വിപുലമായ അധികാരങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. നീതി നടപ്പാക്കൽ, ആക്രമണങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം എന്നിവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. രാജാവിനെ ചിലപ്പോൾ ദൈവത്തിന് തുല്യമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു. കീഴടക്കിയ ഭരണാധികാരികൾക്ക് സ്വയംഭരണം നൽകി 'സാമന്തന്മാരായി' (ഫ്യൂഡൽ പ്രഭുക്കന്മാർ) തുടരാൻ അനുമതി നൽകി. ഗ്രാമത്തലവൻ ഗ്രാമപതി അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രാമാധ്യക്ഷൻ ആയിരുന്നു. ഗ്രാമവൃദ്ധർ (പ്രായമായവരുടെ കൂട്ടം) തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിച്ചു.
- കലയും സാഹിത്യവും: ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ വാസ്തുവിദ്യയിലും സാഹിത്യത്തിലും മികച്ച നിലവാരം പുലർത്തി. കല്ലും ഇഷ്ടികയും ഉപയോഗിച്ച് ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു (ഉദാഹരണത്തിന്, ദശാവതാര ക്ഷേത്രം). ഭരണാധികാരികൾ തങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങൾ പ്രശസ്തികളിലൂടെ (ശിലാ ലിഖിതങ്ങൾ) പ്രഖ്യാപിച്ചു (ഉദാഹരണത്തിന്, പ്രയാഗ പ്രശസ്തി).
- സംസ്കൃതം ഭരണഭാഷയായിരുന്നു, ഇതിന് രാജകീയ രക്ഷാകർതൃത്വം ലഭിച്ചു. രാമായണം, മഹാഭാരതം, മിക്ക പുരാണങ്ങൾ എന്നിവ ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് നിലവിലെ രൂപത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടത്. കാളിദാസൻ (അഭിജ്ഞാന ശാകുന്തളം), ശൂദ്രകൻ (മൃച്ഛകടികം) എന്നിവർ പ്രശസ്തരായ എഴുത്തുകാരായിരുന്നു.
- ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതികവിദ്യയും: ലോഹനിർമ്മാണം വളരെ ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലായിരുന്നു (നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നിർമ്മിച്ച ഡൽഹിയിലെ മെഹ്റോളിയിലെ തുരുമ്പെടുക്കാത്ത ഇരുമ്പ് സ്തംഭം ഇതിന് തെളിവാണ്). ആര്യഭടീയം (ആര്യ ഭടൻ, ഗണിതം/ജ്യോതിശാസ്ത്രം), ബൃഹത് സംഹിത (വരാഹമിഹിരൻ) എന്നിവ ശ്രദ്ധേയമായ ശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്.
- തത്വശാസ്ത്ര ചിന്താധാരകൾ: സാംഖ്യ (കപിലൻ), യോഗ (പതഞ്ജലി), ന്യായം (ഗൗതമൻ) ഉൾപ്പെടെ ആറ് ചിന്താധാരകൾ രൂപീകരിച്ചു.
4. ദക്ഷിണേന്ത്യ (ആറാം നൂറ്റാണ്ടിന് ശേഷം)
ബ്രാഹ്മണരുടെ കുടിയേറ്റം കാരണം ഇവിടെയും ഭൂമി ദാനങ്ങൾ വ്യാപകമായി. പല്ലവർ,
പാണ്ഡ്യർ, ചാലൂക്യർ തുടങ്ങിയ രാജവംശങ്ങൾ ഈ സമ്പ്രദായത്തെ
പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ബ്രാഹ്മണർ ഉയർന്ന സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക പദവി നേടി,
അവരുടെ അറിവ് കൃഷി വികസിപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ദേവദാനം ലഭിച്ച ഭൂമി കൈകാര്യം
ചെയ്തിരുന്ന ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നതിനാൽ
സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രങ്ങളായി. വ്യാപാരികളുടെ ഗിൽഡുകൾ
'വാണിക' സമുദായങ്ങൾ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു.
- വാസ്തുവിദ്യ (ദ്രാവിഡ ശൈലി): ഇത് മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ വികസിച്ചു: പാറയിൽ കൊത്തിയെടുത്ത ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ഒറ്റക്കല്ലിൽ തീർത്ത രഥക്ഷേത്രങ്ങൾ, നിർമ്മാണ ക്ഷേത്രങ്ങൾ. വലിയ മണ്ഡപങ്ങൾ ആയിരുന്നു പ്രധാന പ്രത്യേകത. മഹാബലിപുരത്തെ ഷോർ ടെംപിൾ, ഒറ്റക്കല്ലിൽ തീർത്ത രഥ ക്ഷേത്രങ്ങൾ എന്നിവ പ്രശസ്ത ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.
അധ്യായം 4: ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിലെ അധികാര വിതരണം (Distribution of Power in Indian Constitution)
സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ അധികാര വിതരണത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന തത്വങ്ങളെയും സ്ഥാപനങ്ങളെയും കുറിച്ചാണ് ഈ അധ്യായം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്.
1. ഭരണഘടനാപരമായ അടിത്തറ
ഒരു ജനാധിപത്യ സർക്കാരിനും ക്ഷേമ വ്യവസ്ഥയ്ക്കുമായിട്ടാണ് ഭരണഘടന
രൂപീകരിച്ചത്. ലക്ഷ്യപ്രമേയം (Objective Resolution, 1946) ഇന്ത്യയെ ഒരു
സ്വതന്ത്ര പരമാധികാര റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറ്റാനും, അധികാരം ജനങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഉത്ഭവിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കാനും, സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ നീതി,
തുല്യത, അടിസ്ഥാന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാനും ലക്ഷ്യമിട്ടു. ഈ
ആശയങ്ങൾ ഭരണഘടനയുടെ ആമുഖത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
- രൂപീകരണം: ഡ്രാഫ്റ്റിംഗ് കമ്മിറ്റി 2 വർഷവും 11 മാസവും 17 ദിവസവും പ്രവർത്തിച്ചു. ഭരണഘടന 1949 നവംബർ 26 ന് അംഗീകരിക്കുകയും 1950 ജനുവരി 26 ന് നിലവിൽ വരികയും ചെയ്തു. ഇത് ഏറ്റവും വലിയ രേഖാമൂലമുള്ള ഭരണഘടനയാണ്.
- പ്രധാന സവിശേഷതകൾ: പാർലമെന്ററി ജനാധിപത്യം, പരമാധികാരം ജനങ്ങൾക്ക്, കടുപ്പമുള്ളതും അയവുള്ളതുമായ ഘടന, മൗലികാവകാശങ്ങളും കടമകളും, നിർദ്ദേശക തത്വങ്ങൾ, ദ്വിമണ്ഡല നിയമനിർമ്മാണ സഭ, സ്വതന്ത്ര നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥ, കൂടാതെ ശക്തമായ കേന്ദ്ര സർക്കാരുള്ള ഫെഡറലിസം എന്നിവയാണ്.
2. ഫെഡറലിസവും അധികാര വിഭജനവും
വൈവിധ്യം ഉൾക്കൊള്ളാനും ഐക്യം നിലനിർത്താനും ഇന്ത്യ ഫെഡറൽ സംവിധാനം
(ക്വാസി-ഫെഡറൽ എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു) സ്വീകരിച്ചു. ആർട്ടിക്കിൾ 1
അനുസരിച്ച് "ഇന്ത്യ അതായത് ഭാരതം, സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു യൂണിയൻ ആയിരിക്കും".
ഏഴാം ഷെഡ്യൂൾ കേന്ദ്രവും സംസ്ഥാനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അധികാര വിഭജനം വ്യക്തമാക്കുന്നു:
- യൂണിയൻ ലിസ്റ്റ്: കേന്ദ്ര സർക്കാരിന് മാത്രം നിയമനിർമ്മാണ അധികാരമുള്ള വിഷയങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, പ്രതിരോധം, റെയിൽവേ, വിദേശകാര്യം).
- സംസ്ഥാന ലിസ്റ്റ്: സാധാരണ സാഹചര്യങ്ങളിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് നിയമനിർമ്മാണ അധികാരമുള്ള വിഷയങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, കൃഷി, പോലീസ്, ജയിൽ).
- കൺകറൻ്റ് ലിസ്റ്റ്: കേന്ദ്രത്തിനും സംസ്ഥാനത്തിനും നിയമനിർമ്മാണ അധികാരമുള്ള വിഷയങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, വിദ്യാഭ്യാസം, വനപരിപാലനം, ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾ).
- റെസിഡുവറി അധികാരങ്ങൾ: മേൽപ്പറഞ്ഞ മൂന്ന് ലിസ്റ്റുകളിലും ഉൾപ്പെടാത്ത വിഷയങ്ങൾ. ഇവയുടെ നിയമനിർമ്മാണ അധികാരം കേന്ദ്ര സർക്കാരിൽ നിക്ഷിപ്തമാണ് (ഉദാഹരണത്തിന്, സൈബർ നിയമങ്ങൾ).
3. അധികാര വിഭജനം: മൂന്ന് ശാഖകൾ
അധികാരം കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് തടയാനും സ്വേച്ഛാധിപത്യം ഒഴിവാക്കാനും ഭരണഘടന
നിയമനിർമ്മാണ, കാര്യനിർവഹണ, നീതിന്യായ വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ അധികാര വിഭജനം
ഉറപ്പാക്കുന്നു.
A. നിയമനിർമ്മാണ വിഭാഗം (പാർലമെൻ്റ്)
പാർലമെൻ്റ് രാജ്യത്തിനായി നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. ഇത് ഒരു ദ്വിമണ്ഡല നിയമനിർമ്മാണ സഭയാണ്.
| സഭ | ലോക്സഭ (താഴത്തെ സഭ) | രാജ്യസഭ (മുകളിലത്തെ സഭ) |
|---|---|---|
| അംഗങ്ങൾ | ജനങ്ങളാൽ നേരിട്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നു | സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അംഗങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു |
| കുറഞ്ഞ പ്രായം | 25 വയസ്സ് | 30 വയസ്സ് |
| കാലാവധി | 5 വർഷം | സ്ഥിരം സഭ, അംഗങ്ങൾക്ക് 6 വർഷത്തെ കാലാവധി |
| നേതൃത്വം | സ്പീക്കർ അധ്യക്ഷൻ | ഉപരാഷ്ട്രപതി അധ്യക്ഷൻ |
| പ്രധാന പങ്ക് | ഗവൺമെൻ്റ് രൂപീകരണം; മണി ബില്ലുകൾ ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു | സംസ്ഥാനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; പുതിയ അഖിലേന്ത്യാ സർവീസ് രൂപീകരിക്കാൻ അധികാരം |
നിയമനിർമ്മാണ പ്രക്രിയ:
കാബിനറ്റ് അംഗീകരിച്ച ശേഷം, ബന്ധപ്പെട്ട വകുപ്പ് ഒരു നിയമത്തിൻ്റെ കരട്
(ബിൽ) തയ്യാറാക്കുന്നു. ബില്ലുകൾ ഇരുസഭകളിലും മൂന്ന് വായനകളിലൂടെ (ഒന്നാം,
രണ്ടാം, മൂന്നാം) കടന്നുപോകുന്നു. അവിടെ ഭേദഗതികൾ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയും
അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. ഇരുസഭകളും അംഗീകരിച്ചാൽ, പ്രസിഡൻ്റിൻ്റെ
അംഗീകാരത്തിനായി സമർപ്പിക്കുന്നു.
ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി: ഭരണഘടന ഭേദഗതി ചെയ്യാനുള്ള അധികാരം
പാർലമെൻ്റിലാണ് നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്നത് (ആർട്ടിക്കിൾ 368). ഭേദഗതിക്ക്
ഇരുസഭകളുടെയും അംഗീകാരം ആവശ്യമാണ്. നടപടിക്രമങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെടാം:
അയവുള്ളത് (സാധാരണ ഭൂരിപക്ഷം, ഉദാഹരണത്തിന് സംസ്ഥാന അതിർത്തികൾ),
കടുപ്പമുള്ളത് (പ്രത്യേക ഭൂരിപക്ഷം, ഉദാഹരണത്തിന് മൗലികാവകാശങ്ങൾ), കൂടുതൽ
കടുപ്പമുള്ളത് (പ്രത്യേക ഭൂരിപക്ഷവും പകുതിയോളം സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അംഗീകാരവും,
ഉദാഹരണത്തിന് അധികാര വിഭജനം).
B. കാര്യനിർവഹണ വിഭാഗം (Executive)
നിയമങ്ങളും നയങ്ങളും നടപ്പിലാക്കുന്ന വിഭാഗമാണിത്. ഇതിൽ രാഷ്ട്രീയ
കാര്യനിർവഹണ വിഭാഗം (പ്രസിഡൻ്റ്, വി.പി., പ്രധാനമന്ത്രി, മന്ത്രിമാരുടെ
കൗൺസിൽ), സ്ഥിരം കാര്യനിർവഹണ വിഭാഗം (ബ്യൂറോക്രസി) എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.
- പ്രസിഡൻ്റ് (നാമമാത്ര കാര്യനിർവഹണ മേധാവി): രാഷ്ട്രത്തിൻ്റെ കാര്യനിർവഹണ മേധാവി. ഇലക്ടറൽ കോളേജ് (പാർലമെൻ്റിലെയും സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലെയും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അംഗങ്ങൾ) ആണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. മന്ത്രിമാരുടെ കൗൺസിലിൻ്റെ ഉപദേശപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു, എന്നാൽ വിവേചനാധികാരങ്ങൾ ഉണ്ട്. പ്രതിരോധ സേനകളുടെ കമാൻഡർ-ഇൻ-ചീഫായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
- പ്രധാനമന്ത്രി (യഥാർത്ഥ കാര്യനിർവഹണ മേധാവി): ഭരണപരമായ മേധാവി, ലോക്സഭയിലെ ഭൂരിപക്ഷ പാർട്ടിയുടെ നേതാവ്. മന്ത്രിമാരുടെ കൗൺസിലിന് നേതൃത്വം നൽകുന്നു. കൗൺസിൽ നയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും, നിയമനിർമ്മാണ പ്രക്രിയയെ നയിക്കുകയും, ബില്ലുകൾക്ക് രൂപം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.
- സ്ഥിരം കാര്യനിർവഹണ വിഭാഗം (ബ്യൂറോക്രസി): ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തുകയും രാഷ്ട്രീയ കാര്യനിർവഹണ വിഭാഗത്തെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
C. നീതിന്യായ വിഭാഗം (Judiciary)
നിയമനിർമ്മാണ, കാര്യനിർവഹണ വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഭരണഘടനയ്ക്ക്
അനുസൃതമാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്ന സംവിധാനം. ഇത് ഭരണഘടനയുടെ സംരക്ഷകൻ എന്ന്
അറിയപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്ക് സുപ്രീം കോടതിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഏകീകൃത
നീതിന്യായ സംവിധാനമാണുള്ളത്.
- സുപ്രീം കോടതി: 1950 ജനുവരി 28 ന് നിലവിൽ വന്നു. ഭരണഘടനയുടെ പരമോന്നത വ്യാഖ്യാതാവും മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരനുമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ അധികാരപരിധി (കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന തർക്കങ്ങൾ), അപ്പീൽ അധികാരപരിധി (ഏറ്റവും ഉയർന്ന അപ്പീൽ കോടതി), ഉപദേശക അധികാരപരിധി (പ്രസിഡൻ്റിന് ഉപദേശം നൽകുന്നു), റിട്ട് അധികാരപരിധി (മൗലികാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ) എന്നിവ ഇതിൻ്റെ അധികാരങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
- ജുഡീഷ്യൽ റിവ്യൂ: ഏതെങ്കിലും നിയമത്തിൻ്റെയോ എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഉത്തരവിൻ്റെയോ ഭരണഘടനാപരമായ സാധുത പരിശോധിക്കാനും അത് ഭരണഘടനയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ അസാധുവായി പ്രഖ്യാപിക്കാനുമുള്ള അധികാരം സുപ്രീം കോടതിക്കുണ്ട്.
4. ചെക്കുകളും ബാലൻസുകളും (Checks and Balances)
അധികാര കേന്ദ്രീകരണം തടയുന്നതിനായി മൂന്ന് ശാഖകൾ (നിയമനിർമ്മാണ,
കാര്യനിർവഹണ, നീതിന്യായ) തമ്മിൽ ന്യായമായ പരസ്പര നിയന്ത്രണവും ഏകോപനവും
സന്തുലിതാവസ്ഥയും ഭരണഘടന ഉറപ്പാക്കുന്നു.
അധ്യായം 5: ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യാ പ്രവണതകൾ (Demographic Trends in India)
ജനസംഖ്യാ പഠനങ്ങളെ നിർവചിക്കുകയും ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന ജനസംഖ്യാപരമായ പ്രവണതകളെ വിശകലനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന അധ്യായമാണിത്.
1. ഡെമോഗ്രാഫിയുടെ നിർവചനം
ജനന-മരണ നിരക്കുകൾ, കുടിയേറ്റം, സാന്ദ്രത തുടങ്ങിയ ജനസംഖ്യാ ഘടനയെ വ്യവസ്ഥാപിതമായി പഠിക്കുന്ന ശാസ്ത്രശാഖയാണ് ഡെമോഗ്രാഫി.
- ശാഖകൾ: ഫോർമൽ ഡെമോഗ്രാഫി ജനസംഖ്യാ മാറ്റത്തിൻ്റെ ഘടകങ്ങൾ അളക്കുന്നു (ഉദാഹരണത്തിന്, സെൻസസ്). സോഷ്യൽ ഡെമോഗ്രാഫി ജനസംഖ്യാ ഘടനയും മാറ്റങ്ങളും സാമൂഹിക ഘടകങ്ങളുമായി (ഉദാഹരണത്തിന്, മതം, ജാതി, ലിംഗം) എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നു.
- സെൻസസ്: സാധാരണയായി പത്ത് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ഇന്ത്യയിൽ നടത്തപ്പെടുന്ന ജനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യവസ്ഥാപിത വിവരശേഖരണം. രജിസ്ട്രാർ ജനറലും സെൻസസ് കമ്മീഷണറുമാണ് ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകുന്നത്.
2. ജനസംഖ്യാപരമായ സൂചകങ്ങൾ
- കുടിയേറ്റം (Migration): ആളുകൾ സ്ഥിരമായോ താൽക്കാലികമായോ ഒരു പ്രദേശത്ത് താമസമാക്കുന്നത്. അന്താരാഷ്ട്ര കുടിയേറ്റം (രാജ്യ അതിർത്തികൾ കടന്നുള്ളത്, ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലേക്ക്), ആഭ്യന്തര കുടിയേറ്റം (ഒരു രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ, ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യയിലെ സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള യാത്ര) എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് പ്രധാന തരം കുടിയേറ്റങ്ങളുണ്ട്. കേരളത്തിൽ ജോലിക്കായി വരുന്നവരെ 'അതിഥി തൊഴിലാളികൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
- ജനനനിരക്കും മരണനിരക്കും: ജനനനിരക്ക് ആയിരം ജനസംഖ്യയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ജനനങ്ങളുടെ എണ്ണമാണ്; മരണനിരക്ക് ആയിരം ജനസംഖ്യയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മരണങ്ങളുടെ എണ്ണമാണ്. ഇവയുടെ വ്യത്യാസമാണ് ജനസംഖ്യാ വളർച്ച കണക്കാക്കുന്നത്.
- മരണനിരക്കുകൾ: ശിശുമരണ നിരക്ക് (ആയിരം പ്രസവങ്ങളിൽ ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ മരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ), മാതൃമരണ നിരക്ക് (ആയിരം പ്രസവങ്ങളിൽ പ്രസവസമയത്ത് മരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ) എന്നിവ കൂടുതലാണെങ്കിൽ പിന്നോക്കാവസ്ഥയുടെയും ദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റെയും സൂചകങ്ങളാണ്.
- ജനസംഖ്യാ സാന്ദ്രത (Population Density): ഒരു ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററിൽ താമസിക്കുന്ന ആളുകളുടെ എണ്ണം. 2011 സെൻസസ് പ്രകാരം ഡൽഹിയിലാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സാന്ദ്രത, അരുണാചൽ പ്രദേശിലാണ് ഏറ്റവും കുറവ്.
- സ്ത്രീ-പുരുഷാനുപാതം (Sex Ratio): ആയിരം പുരുഷന്മാർക്ക് എത്ര സ്ത്രീകൾ ഉണ്ട് എന്നതിൻ്റെ കണക്ക്. ശിശു സ്ത്രീ-പുരുഷാനുപാതം 0-6 വയസ്സ് പ്രായത്തിലുള്ളവരുടെ അനുപാതമാണ്.
- ആയുർദൈർഘ്യം (Life Expectancy): ഒരു വ്യക്തി ശരാശരി എത്ര കാലം ജീവിക്കുമെന്ന് കണക്കാക്കുന്നത്. ഉയർന്ന സാക്ഷരത, വികേന്ദ്രീകൃത പൊതുജനാരോഗ്യം, ഭക്ഷണ ലഭ്യത എന്നിവ കാരണം കേരളത്തിന് ഇന്ത്യൻ ശരാശരിയേക്കാൾ ഉയർന്ന ആയുർദൈർഘ്യമുണ്ട്.
- പ്രായഘടന (Age Structure): വിവിധ പ്രായ ഗ്രൂപ്പുകളിലുള്ളവരുടെ അനുപാതം. കുട്ടികൾ (0-14), യുവജനങ്ങൾ (15-59), മുതിർന്നവർ (60 വയസ്സിന് മുകളിൽ) എന്നിവയാണ് ഗ്രൂപ്പുകൾ. ഇന്ത്യയിൽ യുവജനങ്ങളുടെ അനുപാതം കൂടുതലാണ്. ആയുർദൈർഘ്യം വർദ്ധിക്കുന്നത് വാർദ്ധക്യമുള്ള ജനസംഖ്യയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നു.
- ആശ്രിതത്വ അനുപാതം (Dependency Ratio): ആശ്രിത വിഭാഗത്തെ (15 വയസ്സിന് താഴെ, 64 വയസ്സിന് മുകളിൽ) ജോലി ചെയ്യുന്ന ജനസംഖ്യയുമായി (15-64) താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത്. ആശ്രിതത്വ അനുപാതം കുറയുന്നത് സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഇതിനെ ഡെമോഗ്രാഫിക് ഗിഫ്റ്റ് അഥവാ ഡെമോഗ്രാഫിക് ലാഭവിഹിതം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
3. ജനസംഖ്യാ നയം
സർക്കാർ സ്പോൺസർ ചെയ്ത കുടുംബാസൂത്രണ പരിപാടി അവതരിപ്പിച്ച ആദ്യ വികസ്വര
രാജ്യമാണ് ഇന്ത്യ (1952). സുസ്ഥിര സാമ്പത്തിക വളർച്ച, സാമൂഹിക പുരോഗതി,
പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം എന്നിവ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനായി 2045 ഓടെ ജനസംഖ്യയെ
ക്രമപ്പെടുത്താൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണ് ദേശീയ ജനസംഖ്യാ നയം 2000.
ഭാഗം 2
അധ്യായം 6: ചോഴമണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് ഡൽഹിയിലേക്ക് (From the Land of Cholas to Delhi)
ഈ അധ്യായം ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പ്രധാന പ്രാദേശിക രാജ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും (ചോളന്മാർ, ചാലൂക്യർ) തുടർന്ന് ഉത്തരേന്ത്യയിൽ ഡൽഹി സുൽത്താനേറ്റിൻ്റെ ഉയർച്ചയെക്കുറിച്ചും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു.
1. ചോള രാജ്യം (9 മുതൽ 13 വരെ നൂറ്റാണ്ട് സി.ഇ.)
തഞ്ചാവൂരിന് ചുറ്റും ആസ്ഥാനമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്ന ചോളന്മാർ ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ
ഭൂരിഭാഗവും ഭരിച്ചു. ഈ രാജ്യം വിഭവസമൃദ്ധമായ കാവേരി നദീതടത്തിൽ സ്ഥിതി
ചെയ്തിരുന്നു.
- സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ: കൃഷിയായിരുന്നു പ്രധാന തൊഴിൽ. ഭരണാധികാരികൾ വിപുലമായ ജലസേചന സൗകര്യങ്ങൾ (കുളങ്ങൾ, കനാലുകൾ, കിണറുകൾ, ബണ്ടുകൾ) നിർമ്മിച്ചു. വരണ്ടുപോകാതെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ജലസംഭരണികൾ 'എരിപ്പട്ടി' എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു. കൃഷി വികസിപ്പിക്കാനായി ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും ഭൂമി ദാനം നൽകി. ഇത് അടിമകളെപ്പോലെ ജീവിച്ചിരുന്ന കാർഷിക തൊഴിലാളികളുടെ ആവിർഭാവത്തിന് കാരണമായി.
- വ്യാപാരവും കരകൗശലവും: ആഭ്യന്തര, വിദേശ വ്യാപാരം തഴച്ചുവളർന്നു. നാഗപട്ടണം, മഹാബലിപുരം എന്നിവ പ്രധാന തീരദേശ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. നഗരത്താർ, മണിഗ്രാമം തുടങ്ങിയ ഗിൽഡുകളാണ് വ്യാപാരം നടത്തിയത്. ശ്രീലങ്കയിൽ രാഷ്ട്രീയ ആധിപത്യവും വ്യാപാര ബന്ധങ്ങളും ചോളന്മാർ നിലനിർത്തി. അവരുടെ നാവിക ആധിപത്യം കാരണം ബംഗാൾ ഉൾക്കടൽ ചോഴ തടാകം എന്ന് അറിയപ്പെട്ടു.
- ക്ഷേത്രങ്ങൾ: സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തിൻ്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്ന സമ്പന്ന സ്ഥാപനങ്ങളായിരുന്നു ക്ഷേത്രങ്ങൾ. തഞ്ചാവൂരിലെ ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രം, ഗംഗൈകൊണ്ട ചോളപുരത്തെ ക്ഷേത്രം എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഭൂമി ദാനങ്ങൾ, നികുതികൾ, സംഭാവനകൾ എന്നിവയായിരുന്നു വരുമാന സ്രോതസ്സുകൾ.
- ഭരണസംവിധാനം: മന്ത്രിമാരുടെ ഒരു കൗൺസിൽ രാജാവിനെ സഹായിച്ചു. ഭരണപരമായ സൗകര്യത്തിനായി രാജ്യത്തെ മണ്ഡലങ്ങൾ, വലനാടുകൾ, നാടുകൾ എന്നിങ്ങനെ വിഭജിച്ചു. നികുതികളിൽ ഭൂനികുതി, തൊഴിൽ നികുതി, 'വെട്ടി' (ശമ്പളമില്ലാത്ത സേവനം) എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.
- സ്വയംഭരണം: ഗ്രാമീണ സ്വയംഭരണത്തിന് തെളിവുകൾ ഉണ്ട്, പ്രത്യേകിച്ച് ഉത്തരംമേരൂർ ലിഖിതം. 'ഊർ' (ജനങ്ങളുടെ അസംബ്ലി), 'സഭ' (ബ്രാഹ്മണ ഗ്രാമങ്ങളിലെ മുതിർന്നവരുടെ സഭ) എന്നിവയ്ക്ക് സ്വയംഭരണാധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
- സമൂഹം: സമത്വപൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല; ജാതിവ്യവസ്ഥയും ശ്രേണികളും നിലനിന്നിരുന്നു, ബ്രാഹ്മണർ ഉന്നത വിഭാഗമായിരുന്നു.
2. ചാലൂക്യർ (6 മുതൽ 12 വരെ നൂറ്റാണ്ട് സി.ഇ.)
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലും ഡെക്കാനിലും ഭരിച്ചിരുന്നവരാണ് ചാലൂക്യർ. ഡെക്കാൻ
പീഠഭൂമിയിലെ പാറകൾ ഉപയോഗിച്ച് ദ്രാവിഡ ശൈലിയിലുള്ള നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങൾ
(ആദ്യം പാറയിൽ കൊത്തിയെടുത്തത്, പിന്നീട് നിർമ്മാണ ക്ഷേത്രങ്ങൾ) അവർ
നിർമ്മിച്ചു. കൃഷ്ണ-ഗോദാവരി താഴ്വരകളിലെ കാർഷിക മിച്ചോത്പാദനത്തിൽ നിന്ന്
അവർ സമ്പത്ത് നേടി.
- ഭരണസംവിധാനം: രാജവാഴ്ച ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണർ, സാമന്തന്മാർ എന്നിവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. ഇത് അധികാര കേന്ദ്രങ്ങൾ മാറാൻ കാരണമായി. ചോളന്മാരെപ്പോലെ മന്ത്രിമാരുടെ കൗൺസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, സൈനിക ശക്തിയുള്ള പ്രഭുക്കന്മാരിലാണ് അധികാരം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്നത്.
3. ത്രികക്ഷി പോരാട്ടം (പാലന്മാർ, പ്രതിഹാരന്മാർ, രാഷ്ട്രകൂടന്മാർ)
ഈ മൂന്ന് ശക്തികളും നിരന്തരം പരസ്പരം യുദ്ധങ്ങളിൽ
ഏർപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, തങ്ങളുടെ പ്രദേശങ്ങളിൽ കല, സാഹിത്യം, ക്ഷേത്ര
നിർമ്മാണം എന്നിവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
- പാലന്മാർ (കിഴക്കൻ ഇന്ത്യ): നളന്ദ സർവ്വകലാശാല പുനർനിർമ്മിക്കുകയും (ധർമ്മപാലൻ) വിക്രമശിലാ സർവ്വകലാശാല സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ബുദ്ധമതത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ടിബറ്റ്, അറേബ്യ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ എന്നിവയുമായി വ്യാപാര ബന്ധങ്ങൾ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തു.
- പ്രതിഹാരന്മാർ (പടിഞ്ഞാറൻ ഉത്തരേന്ത്യ): കലയെയും സാഹിത്യത്തെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു (രാജശേഖരൻ അവരുടെ കൊട്ടാരത്തിലെ കവിയായിരുന്നു). കനൗജിൽ ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു. ഇന്ത്യൻ ശാസ്ത്രവും ഗണിതശാസ്ത്രവും അറബ് ലോകത്തേക്ക് പ്രചരിപ്പിച്ചു.
- രാഷ്ട്രകൂടന്മാർ (ഡെക്കാൻ/ദക്ഷിണേന്ത്യ): മാൽകേഡ് കോട്ടയിൽ നിന്ന് ഭരിച്ചു. അമോഘവർഷൻ കന്നഡയിൽ കവിരാജമാർഗ്ഗം എഴുതി. മതസഹിഷ്ണുത നിലനിർത്തുകയും മുസ്ലീം വ്യാപാരികൾക്ക് വ്യാപാര സൗകര്യങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. ഇത് വിദേശ വ്യാപാരം ശക്തിപ്പെടുത്തി. എല്ലോറയിലെ പാറയിൽ കൊത്തിയെടുത്ത ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു. സമൂഹം ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉയർന്ന ശ്രേണികളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
4. ഡൽഹി സുൽത്താനേറ്റ് (1206 – 1526 സി.ഇ.)
തുർക്കി ഭരണാധികാരികളായ ഗസ്നിയുടെ മഹ്മൂദ്, ഘോറിയിലെ മുഹമ്മദ് എന്നിവരുടെ
ആക്രമണങ്ങളെ തുടർന്നാണ് സുൽത്താനേറ്റ് ഭരണം ആരംഭിച്ചത്. ഇതിന് മുമ്പ്
എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സിന്ധിൽ അറബ് ആക്രമണം നടന്നു. അഞ്ച് രാജവംശങ്ങളാണ്
ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് ഭരിച്ചത്: മംലൂക്ക്, ഖിൽജി, തുഗ്ലക്ക്, സയ്യിദ്, ലോദി.
- ഭരണസംവിധാനം: അലാവുദ്ദീൻ ഖിൽജി (1296–1316) മാർക്കറ്റ് കൺട്രോൾ (വില നിയന്ത്രണം) അവതരിപ്പിച്ചു. കുറഞ്ഞ ശമ്പളത്തിൽ ശക്തമായ സൈന്യത്തെ നിലനിർത്താൻ ഇത് അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു. രാജ്യത്തെ ഇഖ്തകളായി വിഭജിച്ച് തുർക്കി പ്രഭുക്കന്മാർക്ക് നൽകി. അവർ സുൽത്താനായി ഭൂനികുതി പിരിച്ചു.
- സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ: കൃഷിക്ക് ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ഭൂമിയായിരുന്നു, വർഷത്തിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ കൃഷി ചെയ്തിരുന്നു (ഇബ്നു ബത്തൂത്ത). കന്നുകാലികളെ ഉപയോഗിച്ച് ചക്രം കറക്കി ജലസേചനം നടത്തുന്ന രാഹത് ജലസേചന സമ്പ്രദായം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. സ്ഥിരതയും ടങ്ക (വെള്ളി), ദിർഹം (ചെമ്പ്) എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള നാണയ വ്യവസ്ഥയും കാരണം വ്യാപാരം തഴച്ചു. കയറ്റുമതി ഇറക്കുമതിയെക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു, ഇത് സ്വർണ്ണവും വെള്ളിയും ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഒഴുകാൻ കാരണമായി. ഇത് നഗര വളർച്ചയ്ക്ക് (ഡൽഹി, ദൗലത്താബാദ്, ലാഹോർ) കാരണമായി.
- സംസ്കാരം: ഹിന്ദു, മുസ്ലീം സംസ്കാരങ്ങളുടെ സമന്വയം രൂപപ്പെട്ടു. കുത്തബ് മിനാർ, തുഗ്ലക്കാബാദ് കോട്ട, ലോദി ഗാർഡൻസ് തുടങ്ങിയ സംഭാവനകൾ വാസ്തുവിദ്യാ രംഗത്ത് ഉണ്ടായി. 'ഹിന്ദാവി' ഭാഷയും പേർഷ്യൻ ഭാഷയും കലർന്നാണ് ഉറുദു ഭാഷ വികസിച്ചത്. ചരിത്ര രചനയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചു (സിയാവുദ്ദീൻ ബരാനി).
അധ്യായം 7: സ്ഥാപനങ്ങളിലൂടെ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ വിപുലീകരണം (Extension of Democracy through Institutions)
ഇന്ത്യയിൽ ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ വിവിധ ഭരണഘടനാപരവും ഭരണഘടനാപരമല്ലാത്തതുമായ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പങ്കാണ് ഈ അധ്യായം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്.
1. സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തരംതിരിവ്
- ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനങ്ങൾ (Constitutional Bodies): ഭരണഘടന നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ രൂപീകരിച്ച, ഭരണഘടനയിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് അധികാരം ലഭിക്കുന്ന സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ, യു.പി.എസ്.സി., എൻ.സി.എസ്.സി., എൻ.സി.എസ്.ടി.).
- ഭരണഘടനാപരമല്ലാത്ത സ്ഥാപനങ്ങൾ (Extra Constitutional Bodies): പാർലമെൻ്റ് പാസാക്കിയ നിയമങ്ങൾ വഴി രൂപീകരിക്കുന്നവ (ഉദാഹരണത്തിന്, എൻ.എച്ച്.ആർ.സി., എൻ.സി.ഡബ്ല്യു., എൻ.സി.എം.).
2. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ (Election Commission - EC)
ന്യായവും നിഷ്പക്ഷവുമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഉറപ്പാക്കാൻ
ചുമതലപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനമാണിത് (ആർട്ടിക്കിൾ 324).
1950 ജനുവരി 25 ന് സ്ഥാപിതമായി. സുതാര്യത ഉറപ്പാക്കാൻ കമ്മീഷൻ ഇലക്ട്രോണിക്
വോട്ടിംഗ് മെഷീനും (EVM) VVPAT സംവിധാനവും ഉപയോഗിക്കുന്നു.
- പ്രവർത്തനങ്ങൾ: വോട്ടർ പട്ടിക തയ്യാറാക്കൽ, തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ് നൽകൽ, രാഷ്ട്രപതി/ഉപരാഷ്ട്രപതി/പാർലമെൻ്റ്/സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നിരീക്ഷിക്കൽ, പെരുമാറ്റച്ചട്ടം പ്രഖ്യാപിക്കൽ, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളെ അംഗീകരിക്കൽ/ചിഹ്നങ്ങൾ അനുവദിക്കൽ എന്നിവയാണ്.
- നിയമനിർമ്മാണം: തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടപടിക്രമങ്ങൾ, മണ്ഡലങ്ങളുടെ അതിർത്തി നിർണ്ണയം, സ്ഥാനാർത്ഥി യോഗ്യത എന്നിവ വിശദീകരിക്കുന്ന 1950 ലെയും 1951 ലെയും ജനപ്രാതിനിധ്യ നിയമങ്ങൾ പ്രകാരമാണ് ഇ.സി. പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
- സംസ്ഥാന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷനുകൾ: തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ നിലവിലുണ്ട് (ഉദാഹരണത്തിന്, കേരള സംസ്ഥാന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ, 1993 ഡിസംബർ 3 ന് നിലവിൽ വന്നു).
3. മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷനുകൾ
ദേശീയ മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷൻ (NHRC) 1993 ഒക്ടോബർ 12 ന് സ്ഥാപിതമായി. 1993 ലെ
മനുഷ്യാവകാശ സംരക്ഷണ നിയമം അനുസരിച്ചാണ് ഇത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
പൗരാവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുകയും ലംഘനങ്ങൾ തടയുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യാവകാശ
സംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളെ വിലയിരുത്തുക, പരാതികളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുക,
ജയിലുകൾ സന്ദർശിക്കുക എന്നിവ എൻ.എച്ച്.ആർ.സി.യുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ്.
സമാനമായ സംസ്ഥാന മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷനുകളും നിലവിലുണ്ട് (കേരളം: 1998 ഡിസംബർ
11 ന് നിലവിൽ വന്നു).
4. പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങൾക്കായുള്ള കമ്മീഷനുകൾ
ചരിത്രപരമായി പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളെ ശാക്തീകരിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളാണിവ.
| കമ്മീഷൻ | രൂപീകരിച്ച വർഷം | പ്രധാന പ്രവർത്തനങ്ങൾ |
|---|---|---|
| ദേശീയ വനിതാ കമ്മീഷൻ (NCW) | 1992 | സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടുക, നിയമപരമായ പരിഹാരങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കുക, നയരൂപീകരണത്തിൽ സർക്കാരുകളെ ഉപദേശിക്കുക. സ്ത്രീധന നിരോധന നിയമം, 1961, ഗാർഹിക പീഡനത്തിൽ നിന്ന് സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന നിയമം, 2005 എന്നിവ ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങളാണ്. |
| ദേശീയ ന്യൂനപക്ഷ കമ്മീഷൻ (NCM) | 1993 | മതപരവും ഭാഷാപരവും സാംസ്കാരികപരവുമായ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ ക്ഷേമവും അവകാശ സംരക്ഷണവും ഉറപ്പാക്കുക. |
| എസ്.സി., എസ്.ടി. ദേശീയ കമ്മീഷനുകൾ | 2004 | എസ്.സി./എസ്.ടി. വിഭാഗങ്ങളെ വിവേചനത്തിൽ നിന്നും ചൂഷണത്തിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കുകയും അവരെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിന് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുക. 1989 ലെ എസ്.സി. & എസ്.ടി. (അതിക്രമങ്ങൾ തടയൽ) നിയമം ഈ വിഷയത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. |
| ദേശീയ പിന്നാക്ക വിഭാഗ കമ്മീഷൻ (NCBC) | 1993 (ഭരണഘടനാ പദവി 2018 ൽ ലഭിച്ചു) | സാമൂഹികമായും സാമ്പത്തികമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളുടെ ഉന്നമനത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുക, ഭരണഘടനാപരമായ വ്യവസ്ഥകൾ ഫലപ്രദമായി നടപ്പിലാക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കുക. |
5. മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങൾ
യൂണിയൻ പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷൻ (UPSC) (ആർട്ടിക്കിൾ 320) അഖിലേന്ത്യാ
സർവീസുകളിലേക്കും കേന്ദ്ര സിവിൽ സർവീസുകളിലേക്കും റിക്രൂട്ട്മെൻ്റ്
നടത്തുന്ന ഭരണഘടനാപരമായ സ്ഥാപനമാണ്. ദേശീയ ബാലാവകാശ സംരക്ഷണ കമ്മീഷൻ (2007)
കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, ക്ഷേമം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുന്നു.
അധ്യായം 8: ഒരു ലിംഗസമത്വ സമൂഹത്തിലേക്ക് (Towards a Gender-Neutral Society)
ലിംഗഭേദം (Sex), ജൻഡർ (Gender) എന്നീ ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ചും, സാമൂഹിക നിർമ്മിതികളും, മാനദണ്ഡങ്ങളും, സ്റ്റീരിയോടൈപ്പുകളും എങ്ങനെ ലിംഗപരമായ അസമത്വത്തിനും വിവേചനത്തിനും കാരണമാകുന്നു എന്നും ഈ അധ്യായം പരിശോധിക്കുന്നു.
1. ലിംഗഭേദവും ജൻഡറും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം
ലിംഗഭേദവും ജൻഡറും വ്യത്യസ്ത ആശയങ്ങളാണെന്നും, വ്യക്തികൾക്ക് തങ്ങളുടെ ജൻഡർ
സ്വയം തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്നും കേരള ഹൈക്കോടതി
നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.
- ലിംഗഭേദം (Sex): പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും നിർവചിക്കുന്ന ജീവശാസ്ത്രപരമായ സവിശേഷതകളെ (ക്രോമസോമുകൾ, ശാരീരിക ഘടന, ഹോർമോണുകൾ) സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ആരോപിത പദവി (Ascribed Status - ജനനനാ ലഭിക്കുന്നത്) ആണ്.
- ജൻഡർ (Gender): പ്രത്യേക സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിലൂടെ പുരുഷത്വവുമായിട്ടോ സ്ത്രീത്വവുമായിട്ടോ ബന്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികപരവും മാനസികവുമായ സവിശേഷതകളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലൂടെ ആർജ്ജിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സാമൂഹിക നിർമ്മിതിയാണ് (Social Construct), അതിനാൽ ഇത് ആർജ്ജിത പദവി (Achieved Status) ആണ്.
- ട്രാൻസ്ജൻഡർ: ജനനസമയത്ത് നൽകപ്പെട്ട ലിംഗഭേദവുമായി തൻ്റെ ജൻഡർ ഐഡൻ്റിറ്റിക്ക് പൊരുത്തമില്ലാത്ത വ്യക്തി.
2. സാമൂഹിക നിർമ്മിതികളും അസമത്വവും
- ജൻഡർ റോളുകൾ (Gender Roles): പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും എങ്ങനെ പെരുമാറണം, ചിന്തിക്കണം, വസ്ത്രം ധരിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, പുരുഷന്മാർ പ്രാഥമികമായി വരുമാനം നേടുന്നവർ, സ്ത്രീകൾ ഗാർഹിക കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവർ). ഈ റോളുകൾ വ്യക്തിഗത തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു.
- സാമൂഹിക മാനദണ്ഡങ്ങൾ (Social Norms): ഒരു സംസ്കാരത്തിൽ സ്വീകാര്യമായി കണക്കാക്കുന്ന എഴുതപ്പെടാത്ത നിയമങ്ങളോ വിശ്വാസങ്ങളോ. ചരിത്രപരമായി അടിച്ചമർത്തുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങളായ സതി (1987-ലെ സതി (തടയൽ) നിയമം വഴി നിർത്തലാക്കി), അയിത്തം (ആർട്ടിക്കിൾ 17, 1955-ലെ അയിത്തം (കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ) നിയമം വഴി നിർത്തലാക്കി) എന്നിവ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു.
- ജൻഡർ സ്റ്റീരിയോടൈപ്പുകൾ: ലിംഗഭേദത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആളുകളെ തരംതിരിക്കുന്ന, ലളിതവൽക്കരിച്ചതും പൊതുവൽക്കരിച്ചതുമായ മുൻധാരണകൾ (ഉദാഹരണത്തിന്, ചില ജോലികൾ ഒരു ലിംഗത്തിന് മാത്രം അനുയോജ്യമാണ്). ഇവ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും ഭാഷാ പ്രയോഗത്തിലൂടെയും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.
3. ലിംഗവിവേചനവും ഭരണഘടനാപരമായ നീതിയും
ജൻഡർ റോളുകളും, മാനദണ്ഡങ്ങളും, സ്റ്റീരിയോടൈപ്പുകളും ലിംഗപരമായ
അസമത്വത്തിനും അതിക്രമങ്ങൾക്കും കാരണമാകുന്നു. ഒരു ലിംഗത്തിൻ്റെ
ആധിപത്യത്തിനായി മറ്റ് ലിംഗങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്ന പ്രക്രിയയാണ്
ലിംഗവിവേചനം. മേൽമുണ്ട് സമരം, കല്ലുമാല സമരം എന്നിവ ലിംഗ-ജാതിപരമായ
അടിച്ചമർത്തലിനെതിരെ നടന്ന പ്രധാന പ്രക്ഷോഭങ്ങളായിരുന്നു.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന നീതിയുക്തമായ ഒരു സമൂഹം ലക്ഷ്യമിടുന്നു, ലിംഗഭേദം പരിഗണിക്കാതെ തുല്യനീതി ഉറപ്പാക്കുന്നു.
- ആർട്ടിക്കിൾ 14 നിയമത്തിനു മുന്നിൽ എല്ലാവരും തുല്യരാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നു.
- ആർട്ടിക്കിൾ 15 ലിംഗാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിവേചനം നിരോധിക്കുന്നു.
- ആർട്ടിക്കിൾ 19 (1) (എ) ജൻഡർ ഐഡൻ്റിറ്റി സ്വതന്ത്രമായി പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പാക്കുന്നു.
- ആർട്ടിക്കിൾ 51A (ഇ) സ്ത്രീകളുടെ അന്തസ്സിന് ഹാനികരമായ ആചാരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് പൗരൻ്റെ മൗലിക കടമയായി സ്ഥാപിക്കുന്നു.
2014-ലെ നൽസ vs യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ കേസിൽ, ലിംഗപരമായ കാര്യങ്ങളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഭരണഘടനയിലെ വിവിധ ആർട്ടിക്കിളുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സുപ്രീം കോടതി പ്രസ്താവിച്ചു.
Part 1
Chapter 1: Moving Forward from the Stone Age
This chapter details the early stages of human history based on the materials used for making tools, starting from the Stone Age.
1. Stone Age and its Divisions
The Stone Age is the phase when humans used stones to make tools and
weapons. It is divided into three periods based on the method used to
make stone tools: Palaeolithic, Mesolithic, and Neolithic.
2. Palaeolithic Age (Old Stone Age)
The Palaeolithic Age is characterized by the use of rough (unpolished)
stone tools. The term comes from the Greek words palaeos (old) and
lithos (stone). Tool-making developed through three stages: Utilisation
(using available stones without changing shape), Fashioning (changing
shape according to need), and Standardisation (tools for each purpose).
Tools included pebble tools, biface core tools, and flake tools; later,
tools made of bones were also used.
Human life during this period had the following features:
- Shelter: Lived in caves and open spaces.
- Livelihood: Hunting and gathering were the means of livelihood.
- Society: Basic units were Bands (small groups of fewer than one hundred members bound by blood relation).
- Labour: Men engaged in hunting and women in gathering.
- Lifestyle: Nomadic life prevailed, and food was not stored.
- Art and Communication: Artistic creations, communication, and sculptures (e.g., depiction of an animal/woman in Cussac Cave, Ivory Sculpture in Lascaux) were employed during the late Palaeolithic period. Cave paintings used colours derived from grinding plants, tree bark, and fruits mixed with red stone powder.
3. Mesolithic Age (Middle Stone Age)
This was a stage of transition from the Palaeolithic to the Neolithic.
The primary feature was the use of microliths (very small tools). The
development of human communication is mainly seen during this age in
India, evidenced by works of art in cave centres like Bhimbetka,
Lakhajoar, and Kathotia in Madhya Pradesh. Characteristics include
indications of domestication of animals, amusements, and division of
labour based on gender. A Mesolithic site in India, Sarai Nahar Rai,
provided evidence of microliths, stored seeds, and animal hide used as
clothing.
4. Neolithic Age (New Stone Age)
This period marked a radical change in human life. Key changes, as noted by Gordon Childe in Man Makes Himself,
included the new ways of living, such as the beginning of agriculture
and domestication of animals. Factors leading to agriculture included
population growth, increase in settlements, shortage of food, and
changes in technology. Agriculture is believed to have started in the
‘Fertile Crescent’ region.
The tools were typically polished tools, used for cultivating land, tilling soil, and cutting trees. This period led to the establishment of permanent settlements and agrarian villages. The introduction of pottery and the use of bricks enabled the storage of grains. Agricultural surplus led to the specialization of labour in other occupations like pottery making and weaving. Neolithic sites include Jarmo (Iraq), Mehrgarh (Indian Subcontinent), Jericho, and Ali Kosh.
5. Metal Age
The Metal Age began when humans started using metals.
- Copper and Chalcolithic Age: Humans learned to turn raw copper into tools and weapons. Copper tools had advantages in durability and suitability of shape over stone tools. The period when copper tools were used alongside stone tools is called the Chalcolithic Age.
- Bronze Age: Bronze is an alloy of copper and tin, stronger than copper. This age marked the entry into urban life characterized by dense population, non-agrarian activities (crafts, trade), wide streets, and public buildings. The Harappan civilization in India, featuring cities like Harappa and Mohenjodaro, belongs to the Bronze Age, marking the first urbanisation in Indian history.
6. Vedic Age (1500 BCE - 600 BCE)
Following the decline of the Harappan civilization, the Aryans entered
the Sapta Sindhu region. This period is known from the Vedas (vid meaning knowledge) and other literature like the Brahmanas, Aranyakas, and Upanishads.
| Feature | Early Vedic Period (Rigveda) | Later Vedic Period (Yajur, Sama, Atharva Vedas) |
|---|---|---|
| Region | Sapta Sindhu region | Extended up to the Gangetic plain |
| Economy/Life | Pastoral economy, semi-nomads | Agriculture given importance, settled life |
| Tools | (Implied stone/copper/early bronze use) | Use of iron |
| Society | Consisted of many tribes; comparatively higher status for women | Social status of women declined; the Varna system became stronger |
| Rites | Simple, done by the head of the family; natural forces worshipped | Complicated and expensive rites; new deities worshipped |
The Varna System divided society into four groups: Brahmins (priestly rites), Kshatriyas (governed and guarded), Vaishyas (agriculture and trade), and Sudras (served the other three).
Chapter 2: Ideas and Early States
This chapter discusses the intellectual and political transformations in the 6th century BCE, a remarkable period in world history.
1. Ideological Revolution in the Ganga Basin
New ideas emerged primarily in the Ganga basin, linked to material
changes. These changes included the widespread use of iron tools,
increased agricultural production, and the growth of trade and cities.
The emergence of an agriculture and cattle-based socio-economic system
clashed with Vedic practices that prioritized rituals and cattle
sacrifice. The rise of Vaishyas through trade and the emergence of rich
Gahapathis (traders/landowners) provided a social background for new
concepts like Jainism and Buddhism, which gained their support.
2. Jainism
Jainism is associated with 24 Tirthankaras ('one who attained wisdom
through asceticism'). Vardhamana Mahavira, the 24th and last
Tirthankara, was born in Kundagrama (Bihar) and attained Nirvana at
Pava.
- Doctrines: Denied the authenticity of the Vedas. Core doctrines included Ahimsa (Do not harm any living being), and the belief that birth and rebirth are determined by Karma.
- Moksha: Mahavira proposed the Triratnas (Right Belief, Right Knowledge, and Right Action) for attaining salvation (Moksha).
- Language and Sects: Ideas were spread in Prakrit languages. Later split into two sects: Swetambaras and Digambaras.
- Kerala Connection: Wayanad was an important Jain centre in Kerala.
3. Buddhism
Founded by Gautama Buddha (Siddhartha), who attained enlightenment at
Bodh Gaya and delivered his first sermon at Sarnath. Buddha's teachings
were simple and rejected the caste system. He spread his ideas in Pali,
the language of the common people.
- Core Principles (Four Noble Truths): Life is full of sorrows; desire is the cause of sorrow; if desire is destroyed, sorrow will disappear; the Eight Fold Path (Ashtangamarga) must be followed to achieve this.
- Middle Path: Buddha suggested a middle path, forbidding severe asceticism and rejecting luxurious living.
- Institutions: Stupas (semi-circular buildings where remains/objects of Buddha were buried, e.g., Sanchi, Sarnath) were erected. Sanghas (monastic orders) were formed to propagate Buddhism, admitting all people regardless of caste or gender (Bhikshunis for women, Bhikshus for men).
- Influence: Buddhism made contributions to Indian culture, and the working of the Sangha helped inculcate democratic values. It spread widely, making ancient India recognized globally (e.g., Sri Lanka, China, Japan).
4. Materialism
This was another school of thought emerging in the 6th century BCE,
promulgated by Ajita Kesakambalin. Materialists believed that all
religious practices were meaningless, and that there was neither Ihaloka
nor Paraloka.
5. State Formation
- Janapadas: Derived from tribal communities (Jana) settling permanently in farmlands. Janapada means a place where people were settled.
- Mahajanapadas: Agricultural surplus led to trade, town development, and the need for regulations, eventually resulting in the formation of states. The Buddhist work Anguttaranikaya speaks of 16 such entities, known as Mahajanapadas, marking the ‘second urbanisation’.
- Administration: Monarchy and a standing army developed. Taxes included Bali and Bhaga (grains and cattle).
6. The Rise of Magadha and Maurya Kingdom
- Magadha: Won the dominance struggle among the Mahajanapadas. Its growth was due to geographical features: fertile land, large deposits of iron ore for weapons/tools, abundant elephants for warfare, and easy transportation via the Ganga and its tributaries. Dynasties included Haryanka, Sishunaga, and Nanda.
- Maurya Kingdom: Founded in 321 BCE by Chandragupta Maurya. Sources include Kautilya's Arthashastra (which refers to the Saptanga Theory of seven kingdom components) and the inscriptions of Emperor Asoka. The capital was Pataliputra (present-day Patna).
- Emperor Asoka: Gave up war after conquering Kalinga. His administration divided the vast kingdom into provinces under governors (Pataliputra was the state capital). His inscriptions (e.g., Rumindei) were written in Brahmi, Kharoshti, and Aramaic scripts.
- Asoka Dhamma (Dharma): Ideas for peace and coexistence, stressing tolerance, respect for elders, and kindness to the sick and slaves.
7. Trade and Greece
Trade thrived during this period, evidenced by Punch Marked Coins. Traders were known as Setthis and Satthavahakar.
In Greece, villages formed city-states for security and governance,
defined by a city and surrounding villages. Athens developed a system of
government resembling modern democracy 2500 years ago, although
citizenship was restricted (males over 30, excluding slaves, women,
artisans, and foreigners). Athens was a prosperous trade centre that
attracted thinkers known as Sophists (e.g., Herodotus).
Chapter 3: Land Grants and the Indian Society
This chapter focuses on the system of land grants and its subsequent consequences in forming the feudal system in India.
1. Land Grants and Feudalism
The practice of land grants involved transferring land, sometimes with
special rights, often to Brahmins. Mentioned in Buddhist works, it
became widespread during the post-Mauryan period. The Satavahanas first
started this practice, which expanded significantly under the Guptas
(4th-6th century CE).
- Gupta Period Changes: Under the Guptas, land grants transferred rights over both resources and the people living there. The king's authority over the donated land gradually declined, and the right to collect taxes and administer justice was transferred to the recipients. Land grants were also given as remuneration instead of cash.
- Indian Feudalism: This widespread practice created a powerful landlord section. The farmers, agricultural labourers, and slaves became rightless dependents bound to the land, having to provide free services and pay taxes to the upper stratum. This system is called ‘Indian Feudalism’.
2. Economy and Urban Decay (Gupta Period)
- Agriculture: Showed remarkable improvement. Factors included the use of Brahmins' knowledge of agricultural technology and the expansion of irrigation facilities. Irrigation methods included canals, dams (Skandagupta rebuilt Sudarsana Lake), water reservoirs, and the Ghatiyantra (Araghata), a device using pots attached to a rotating wheel for raising water.
- Crafts and Trade: Expansion of agriculture fueled non-agricultural activities. Crafts included metallurgy, jewellery, glassware, and textiles (muslin, calico, linen). Craftsmen and traders formed associations called ‘Guilds’ or ‘Srenis’, which controlled production and marketing. The Guptas had external trade links with West/Central Asia, South East Asia, and Rome. Important trade centres included Kanauj, Ujjayini, and Mathura. Traders were known as ‘Nagarasreshtin’ and ‘Sarthvaha’.
- Urban Decline: Foreign trade declined after the collapse of the Roman Empire (6th century CE) and because Westerners learned silk-making from the Chinese. This slump affected internal trade and crafts, leading to the decay (ruralisation) of major towns.
3. Society and Culture (Gupta Period)
- Social Structure: The complexity of society due to new occupational groups led to the formation of numerous ‘jatis’ or ‘upajatis’. Brahmins, Kshatriyas, and Vaisyas maintained their status. Sudras were described as peasants (Hiuen Tsang). Antyajas (outside the Varna system) were untouchables, including Chandalas (graveyard keepers) who had to signal their presence.
- Women: Generally had a low status, expected to be submissive, and rarely received land grants. Inter-caste marriages included Anuloma (upper caste groom, lower caste bride) and Pratiloma (upper caste bride, lower caste groom).
- Administration: The King had extensive powers and responsibilities, including administration of justice and protection from aggressions, and was sometimes considered equal to God. Conquered rulers continued as ‘Samanthas’ (feudatories) with autonomy. Village head was Gramapati or Gramadhyaksha, with disputes settled by Gramavriddhar (elders).
- Art and Literature: This era saw excellence in architecture and literature. Structural temples were built using stone and bricks (e.g., Dasavatara Temple). Rulers proclaimed achievements via Prasastis (stone inscriptions), such as the Prayaga Prasasti.
- Sanskrit was the language of administration and received royal patronage. The Ramayana, the Mahabharata, and most Puranas took their present textual form during this period. Famous authors included Kalidasa (Abhijnana Sakunthala) and Sudraka (Mriccha Katika).
- Science and Technology: Metallurgy was highly advanced (evidenced by the non-rusting Iron Pillar at Mehrauli, 4th century CE). Notable scientific works included Aryabhatiya (Arya Bhata, Mathematics/Astronomy) and Brihatsamhita (Varahamihira).
- Philosophical Schools: Six schools of thought were formulated, including Samkhya (Kapila), Yoga (Patanjali), and Nyaya (Gauthama).
4. South India (Post 6th Century CE)
Land grants spread here due to the migration of Brahmins. Dynasties like
the Pallavas, Pandyas, and Chalukyas encouraged this practice. The
Brahmins achieved high social and economic status, and their knowledge
helped agriculture expand. Temples, which received Devadanam land and
were controlled by Brahmins, centralized economic activities. Merchant
guilds were known as ‘Vanika’ communities.
- Architecture (Dravidian Style): This style evolved through three phases: Rock-cut temples, Monolithic chariot temples, and Structural temples. The chief characteristic was huge mandapas. Famous examples include the Shore Temple and monolithic Ratha Temples at Mahabalipuram, a UNESCO heritage city.
Chapter 4: Distribution of Power in Indian Constitution
This chapter explores the principles and institutions governing the distribution of power in independent India.
1. Constitutional Foundations
The Constitution was framed to create a democratic government and a
welfare system. The Objective Resolution (1946) aimed to make India an
independent sovereign republic, where power emanates from the people,
ensuring social, economic, and political justice, equality, and
fundamental freedoms. These ideals are reflected in the Preamble.
- Formation: The Drafting Committee worked for 2 years, 11 months, and 17 days. The Constitution was adopted on 26 November 1949 and came into force on 26 January 1950. It is the largest written Constitution.
- Key Features: Parliamentary Democracy, Sovereignty to people, Rigid and Flexible Structure (amendments vary), Fundamental Rights and Duties, Directive Principles, Bicameral Legislature, Independent Judiciary, and Federalism with a strong Central Government.
2. Federalism and Division of Powers
India adopted the federal system (often described as quasi-federal) to
accommodate diversity and preserve unity. Article 1 states that "India
that is Bharat, shall be a Union of States".
The Seventh Schedule outlines the division of powers between the Centre and the States:
- Union List: Central Government has exclusive law-making power (e.g., Defence, Railways, Foreign Affairs).
- State List: State Governments have legislative power in normal circumstances (e.g., Agriculture, Police, Jails).
- Concurrent List: Both Centre and State have legislative powers (e.g., Education, Forestry, Trade Unions).
- Residuary Powers: Vested in the Central Government (e.g., Cyber Laws).
3. Separation of Powers: The Three Branches
The Constitution ensures the separation of powers among the Legislature,
Executive, and Judiciary to prevent power concentration and tyranny.
A. Legislature (Parliament)
The Parliament makes laws for the country and is a bicameral legislature.
| House | Lok Sabha (Lower House) | Rajya Sabha (Upper House) |
|---|---|---|
| Members | Directly elected by the people | Elected by elected members of State Legislative Assemblies |
| Minimum Age | 25 years | 30 years |
| Term | 5 years | Permanent House, members have 6-year term |
| Leadership | Chaired by the Speaker | Chaired by the Vice President |
| Key Role | Government formation; Money Bills introduced here | Represents states; Mandates creation of All India Service |
Legislation Process:
A draft law (Bill) is prepared by the concerned department after
Cabinet approval. Bills pass through three readings (First, Second,
Third) in both houses, where amendments can be debated and accepted.
Once both houses approve, it is submitted to the President for assent.
Constitutional Amendment: The power to amend the
Constitution is vested in the Parliament (Article 368). Amendments
require approval from both houses. Procedures vary: Flexible (simple
majority, e.g., state boundaries), Rigid (special majority, e.g.,
Fundamental Rights), and More Rigid (special majority plus approval of
half the states, e.g., division of powers).
B. Executive
The Executive implements and administers laws and policies. It consists
of the Political Executive (President, VP, PM, Council of Ministers) and
the Permanent Executive (Bureaucracy).
- President (Nominal Executive): Executive head of the State. Elected by an Electoral College (elected members of Parliament/State Assemblies). Acts in accordance with the advice of the Council of Ministers, but has discretionary powers. Also acts as Commander-in-Chief.
- Prime Minister (Real Executive): Administrative head, leader of the majority party in Lok Sabha. Heads the Council of Ministers, which formulates policies, steers legislative process, and drafts bills.
- Permanent Executive (Bureaucracy): Carries out day-to-day operations and assists the political executive.
C. Judiciary
The mechanism that ensures the functions of the legislative and
executive align with the Constitution, known as the Protector of the
Constitution. India has a single integrated judicial system, with the
Supreme Court (SC) at the apex.
- Supreme Court: Established 28 January 1950. Acts as the supreme interpreter of the Constitution and guardian of fundamental rights. Powers include Original Jurisdiction (Centre-State disputes), Appellate Jurisdiction (highest appellate court), Advisory Jurisdiction (advice to the President), and Writ Jurisdiction (for protecting fundamental rights).
- Judicial Review: The SC has the power to examine the constitutionality of any law or executive order and declare it unconstitutional if inconsistent with the Constitution.
4. Checks and Balances
The Constitution ensures mutual control and coordination among the three
branches (Legislative, Executive, Judicial) to prevent centralisation.
Chapter 5: Demographic Trends in India
This chapter defines population studies and analyzes key demographic trends in India.
1. Defining Demography
Demography is the branch of science that systematically studies
population structure, including birth/death rates, migration, and
density.
- Branches: Formal demography measures population change factors (e.g., Census). Social demography investigates the relationship between population structure/change and sociological factors (e.g., religion, caste, gender).
- Census: The systematic data collection of people, conducted usually once in ten years in India, headed by the Registrar General and Census Commissioner.
2. Demographic Indicators
- Migration: Permanent or temporary settlement of people. Types: International Migration (across country borders, e.g., India to Gulf) and Internal Migration (within a country's border, e.g., inter-state movement in India). People coming to Kerala for work are called ‘guest workers’.
- Birth Rate and Death Rate: Birth rate is live births per thousand population; death rate is deaths per thousand population. Population growth is calculated by the difference.
- Mortality Rates: Infant mortality rate (infants dying within one year per 1000 live births) and Maternal mortality rate (women dying during childbirth per thousand births) are indicators of backwardness and poverty if high.
- Population Density: The total number of people residing per square kilometre. Delhi had the highest density, and Arunachal Pradesh the lowest, according to the 2011 census.
- Sex Ratio: The number of females per thousand males. Child Sex Ratio is the ratio in the 0-6 age group. The male-female proportion is crucial for population balance.
- Life Expectancy: An estimate of how long a person lives on average. Kerala has a high life expectancy compared to the Indian average due to high literacy, decentralized public health, and food availability.
- Age Structure: The proportion of persons in different age groups. Groups are Children (0-14), Young people (15-59), and Elderly (Above 60). India has a high proportion of young people. Increased life expectancy leads to an ageing population.
- Dependency Ratio: Compares the dependent category (below 15, above 64) to the working population (15-64). A decrease in dependency ratio leads to economic progress, called the demographic gift or demographic dividend.
3. Population Policy
India was the first developing country to introduce a
government-sponsored family planning programme (1952). The National
Population Policy 2000 aims to streamline the population by 2045 to
strengthen sustainable economic growth, social progress, and
environmental protection.
Part 2
Chapter 6: From the Land of Cholas to Delhi
This chapter focuses on major regional kingdoms in South India (Cholas, Chalukyas) and the subsequent rise of the Delhi Sultanate in North India.
1. Chola Kingdom (9th to 13th Century CE)
The Cholas, headquartered around Thanjavur, ruled most of South India.
The kingdom was located in the resource-rich Kaveri River Valley.
- Economy: Agriculture was the main occupation. Rulers constructed extensive irrigation facilities (ponds, canals, wells, bunds). Water reservoirs protected from drying were called ‘Erippatti’. Land was granted to temples and Brahmins to expand cultivation, resulting in agricultural laborers living like slaves.
- Trade and Crafts: Internal and overseas trade flourished. Major coastal centres included Nagapattinam and Mahabalipuram. Trade was conducted by guilds like Nagarathar and Manigramam. The Cholas maintained trade and political dominance in Sri Lanka and extensive relations with South East Asia. The naval dominance led to the Bay of Bengal being called the Chola Lake.
- Temples: Rich institutions central to socio-economic life. Examples include the Brihadiswara Temple (Thanjavur) and the temple at Gangaikonda Cholapuram. Income came from land grants, contributions, and taxes.
- Administration: The king was assisted by a Council of Ministers. The kingdom was divided into Mandalams, Valanadus, and Nadus. Taxes included land tax, professional tax, and ‘Vetti’ (unpaid service).
- Self-Governance: Evidence exists for village self-governance, notably the Uttharamaerur Inscription. Councils like ‘Ur’ (Assembly of the People) and ‘Sabha’ (Assembly of Elders in Brahmin Village) held autonomous power.
- Society: Was not egalitarian; caste system and hierarchies existed, with Brahmins being the highest section.
2. Chalukyas (6th to 12th Century CE)
The Chalukyas ruled South India and the Deccan. They built many temples
(rock-cut initially, later structural) reflecting the Dravidian style,
utilizing rock-cut stone from the Deccan Plateau. They amassed wealth
from surplus agriculture in the Krishna–Godavari Valleys.
- Administration: Monarchy was controlled by temples, Brahmins, and Samantas (feudatories), causing power centres to shift. Unlike the Cholas, there was no Council of Ministers, and power centered on military-powered lords.
3. The Tri-Party Struggle (Palas, Pratiharas, Rashtrakutas)
These three powers constantly engaged in mutual warfare but encouraged
art, literature, and temple building in their respective regions.
- Palas (Eastern India): Rebuilt Nalanda University (Dharmapala) and founded Vikramashila University. Promoted Buddhism and maintained trade relations with Tibet, Arabia, and South East Asia.
- Pratiharas (Western North India): Promoted art/literature (Rajasekharan was their court poet). Built temples at Kanauj. Spread Indian Science and Mathematics to the Arab world.
- Rashtrakutas (Deccan/South India): Ruled from Malkhed Fort. Amoghavarshan wrote Kavirajamargam in Kannada. Maintained religious tolerance and provided facilities for Muslim traders, strengthening foreign trade. Built the rock-cut temple of Ellora. Society was highly stratified by caste.
4. Delhi Sultanate (1206 – 1526 CE)
The Sultanate rule began following invasions by Turkish rulers (Mahmud
of Ghazni and Muhammed of Ghor), which were preceded by the Arab
invasion of Sindh in the 8th century. Five dynasties ruled from Delhi:
Mamluk, Khalji, Tughlaq, Sayyid, and Lodi.
- Administration: Alauddin Khalji introduced Market Control (1296–1316) to control prices, enabling him to maintain a strong army with low salaries. The land was divided into iqtas and granted to Turkish nobles who collected land revenue for the Sultan.
- Economy: Agriculture was fertile, with cultivation done two or three times a year (Ibn Batuta). The Rahat Irrigation system (cattle-operated water wheel) was in practice. Trade flourished due to stability and a monetary system based on Tanka (Silver) and Dirham (Copper). Exports exceeded imports, leading to gold and silver flowing into India. This led to urban growth (Delhi, Daulatabad, Lahore).
- Culture: A symbiosis of Hindu and Muslim cultures formed. Architecture saw contributions like the Qutb Minar, Tughlaqabad Fort, and Lodi Gardens. The Urdu language evolved as a blend of 'Hindavi' and Persian. Writing of history became prominent (Ziauddin Barani).
Chapter 7: Extension of Democracy through Institutions
This chapter discusses the role of various constitutional and extra constitutional bodies in strengthening democracy in India.
1. Types of Institutions
- Constitutional Bodies: Autonomous bodies whose powers are derived directly from the Constitution (e.g., Election Commission, UPSC, NCSC, NCST).
- Extra Constitutional Bodies: Formed by laws passed by Parliament (e.g., NHRC, NCW, NCM).
2. Election Commission (EC)
A constitutional body (Article 324) established on 25 January 1950,
entrusted with ensuring just and impartial elections. The commission
uses the Electronic Voting Machine (EVM) and VVPAT system to ensure
transparency.
- Functions: Prepares electoral rolls, issues identity cards, supervises elections for the President/VP/Parliament/State Assemblies, promulgates codes of conduct, and recognizes political parties/allots symbols.
- Legislation: The EC operates under the People’s Representation Acts of 1950 and 1951, which detail election procedures, constituency delimitation, and candidate eligibility.
- State ECs: Exist for supervising elections to local self-governments (e.g., Kerala State Election Commission, 1993).
3. Human Rights Commissions
The National Human Rights Commission (NHRC) was established on 12
October 1993, governed by the Protection of Human Rights Act, 1993. It
ensures civil rights and prevents violations. The NHRC evaluates human
rights protection systems, inquires into complaints, and visits jails.
Similar State Human Rights Commissions exist.
4. Commissions for Specific Sections
These bodies aim to empower historically marginalized sections.
| Commission | Year of Formation | Key Functions |
|---|---|---|
| National Commission for Women (NCW) | 1992 | Intervenes in issues faced by women, suggests legal solutions, and advises governments on policy. Related laws include the Dowry Prohibition Act, 1961, and the Protection of Women Against Domestic Violence Act, 2005. |
| National Commission for Minorities (NCM) | 1993 | Ensures the welfare and protection of the rights of religious, linguistic, and cultural minorities. |
| National Commissions for SC & ST | 2004 | Protects SCs/STs from discrimination/exploitation, ensuring their inclusion in the mainstream. Governed by the SC and ST (Prevention of Atrocities) Act, 1989. |
| National Commission for Backward Classes (NCBC) | 1993 (Constitutional status 2018) | Works for the upliftment of socially and economically backward sections, ensuring effective implementation of constitutional provisions. |
5. Other Institutions
The Union Public Service Commission (UPSC) is a constitutional body
(Article 320) responsible for recruitment to the All India Service and
Central Civil Service. The National Commission for Protection of Child
Rights (2007) ensures the education, health, and welfare of children.
Chapter 8: Towards a Gender-Neutral Society
This chapter explores the distinct concepts of sex and gender, and how social constructs, norms, and stereotypes lead to gender inequality and discrimination.
1. Sex and Gender Distinction
The Kerala High Court observed that sex and gender are distinct
concepts, and individuals have the right to self-identify their gender.
- Sex: Refers to the biological characteristics (chromosomes, physical structure, hormones) that define males and females. It is ascribed status (inherited at birth).
- Gender: Refers to the social, cultural, and psychological characteristics associated with masculinity or femininity through particular social contexts. It is a social construct that is acquired and strengthened through social intervention, making it an achieved status.
- Transgender: A person whose gender identity does not correspond with the gender assigned at birth.
2. Social Constructs and Inequality
- Gender Roles: Societal expectations regarding how men and women should behave, think, and dress (e.g., men as primary breadwinners, women managing domestic duties). These roles limit individual choices.
- Social Norms: Unwritten laws or beliefs considered acceptable in a culture. Historically oppressive norms, such as Sati (abolished by the Commission of Sati (Prevention) Act of 1987) and Untouchability (abolished by Article 17 and the Untouchability (Offences) Act of 1955), were prevalent.
- Gender Stereotypes: Oversimplified and generalized assumptions that classify people based on gender (e.g., certain jobs only suited for one gender). These are often reinforced by media and language usage.
3. Gender Discrimination and Constitutional Justice
Gender roles, norms, and stereotypes lead to gender inequality and
violence. Gender discrimination is the suppression of other genders for
the sake of dominance of one gender. Historical struggles like the Upper
Cloth Revolt and the Kallumala Uprising were crucial movements against
gender and caste oppression.
The Indian Constitution aims for a just society, ensuring equal justice irrespective of gender.
- Article 14 ensures all individuals are equal before the law.
- Article 15 prohibits gender-based discrimination.
- Article 19 (1) (a) guarantees the right to freely express gender identity.
- Article 51A (e) establishes the fundamental duty to renounce practices derogatory to the dignity of women.
In the 2014 case Nalsa Vs Union of India, the Supreme Court stated that gender is a basis of social status along with sex, clarifying freedom regarding gender matters.
